ما از رفتن کسانی ناراحت می‌شویم که دوستشان داریم... این خودخواهی نیست؟
هر بار که به این موضوع فکر می‌کنم از خودم خجالت می‌کشم. یعنی پدر و مادرم و دوستانم را برای خودشان دوست نداشتم؟
یعنی دوستم را برای رفتار و کارهایش دوست داشتم؟ دوستش داشتم چون با من مهربان بود، کمکم می‌کرد و حس می‌کردم تنها نیستم؟
با هم همکاری می‌کردیم و همیشه با هم بودیم و من این با هم بودن را دوست داشتم؟ نه خودش را؟
اصلا این‌ها مرزی با هم دارند؟ یعنی من دوستش داشتم چون حواسش به من بود و با رفتنش این توجه را از دست می‌دهم؟
یا من خودم را دوست دارم که او را هم برایم دوست‌داشتنی کرده؟
نکند اندک آدم‌های اطرافم را بی قید و شرط دوست نداشته باشم؟ نکند وقتی برایشان گریه می‌کنم، دارم برای خودم گریه می‌کنم؟
خودم را دوست دارم که نمی‌خواهم ناراحتیِ او را ببینم؛ چون می‌دانم اگر ناراحت باشد دیگر حواسش به من نیست؟
شاید بگویید حداقل مادر، فرزندش را به خاطر خودش دوست دارد و حاضر است جانش را فدای او کند. منکر این نیستم.
اما هستند مادران و پدرانی که هدفشان از بچه‌دار شدن، گماشتن وظایف مختلف به آنان بود و کار کردن برایشان.
ما حتی خدا را هم با قید و شرط دوست داریم...
پی‌نوشت: این نوشته صرفاً برای مرتب کردن افکارم بود و قصد بازتعریفِ واژه‌های «دوست داشتن» یا «عشق» را ندارم. اصلاً خودم را در این حد نمی‌دانم که درباره‌ی این معانی صحبت کنم.
