حسم شبیه آن دانش‌آموز تهِ کلاس است که معلم‌ها با برچسب «شاگرد تنبل» طردش کرده‌اند. همان که دیگر میلی به درس خواندن ندارد و به درس دادن معلم توجه نمی‌کند. همان که تشویق‌‌ها و جایزه دادن به «شاگردهای زرنگ» را می‌بیند و نگاه‌های سنگین دیگران را تحمل می‌کند.
همان که در طول کلاس مدام تحقیر می‌شود. موقع جواب دادن سوال معلم و درست وسط مِن و مِن کردن‌هایش، کتابی به صورتش پرت می‌شود و بعد از آن فقط سوزشِ خراش گوشه‌ی لبش را حس می‌کند و صدای خنده‌ی تک‌تک بچه‌های کلاس را.
همان که دیگر مشق‌هایش را نمی‌نویسد و تنبیه‌های «صد بار از روی این فرمول بنویس» را هم. همان که هر نوع تنبیه برایش عادی شده و چیزی ندارد برای از دست دادن...
در آن کلاس‌هایی که معلم از متد گروه‌بندی استفاده می‌کند، حس من شبیه یکی از همان «ضعیف»هایی است که معلم برای برقراری تعادل، بین گروه‌ها تقسیم می‌کند. گروه‌هایی که یکی از شاگردهای زرنگ سرگروه آن است و وظیفه‌اش کمک به تکالیف دیگر اعضا. همان که دیگر به حرف سرگروه هم گوش نمی‌دهد. حرف‌های سرگروه هم برایش عجیب است. وسط حرف‌ها و توضیحات، پاهایش را تکان می‌دهد و سرش را به سمت پنجره برمی‌گرداند. پنجره‌ای که منظره‌ی خاصی را هم قاب نکرده... فقط مناسب حواس‌پرتی‌های مکرر است.
همان که دیگر نیازی به درس خواندن نمی‌بیند، چون درس‌های قبلی را هم درست نفهمیده و حالا فقط به «نفهمیدن‌هایش» اضافه می‌شود. همان که نمراتش همیشه پایین بوده و برایش امتحان آسان و سخت فرقی ندارد. دیگر رشدی در امتحان سخت نیست. دیگر معنای رشد را به خاطر نمی‌آورد. تمام درس‌های قبلی را هم فراموش کرده. کتاب‌های درون کیفش برایش غریبه شده‌اند.
حسم نسبت به هر چیزی که می‌گویند «امتحان الهی» همین است...
