دنیا زیادی به ما سخت گرفته...
نه زندگی بدون دغدغه و ملالآوری داریم که هر روز صبح با ورزش صبحگاهی شروع شود و با صبحانهی مفصل ادامه یابد و به بقیهی زندگیمان برسیم، نه دیگر معنایی در این دوندگیِ بینتیجه داریم.
شاید پیش از این فقط از آرزوهایمان دور و دورتر میشدیم؛ حالا دیگر آرزویی نداریم تا دنبالش کنیم.
ما نخواستیم دنیا را سخت بگیریم. خودش سخت بود. گفتند سختیها شما را صیقل میدهد؛ ما توان نداشتیم و شکستیم...

پ ن: شاید یک روزی این پست را پاک کردم...