شاید بگویید کودک مسئولیتی ندارد. هنوز آنقدر آغشته به رذیلت نشده که یاد بگیرد با دروغ و ریا میتواند به اصطلاح بعضیها «زرنگ» باشد؛ البته تا وقتی که این را از بزرگترها ندیده و نشنیده باشد. غرق بازی کردن است و همه چیز را ساده میانگارد.
به راحتی اعتماد میکند و همه چیز را میپذیرد و باور میکند. به خیالش دنیای اطرافش شبیه داستانهای کودکی زیبا هستند. قصهها به خوبی و خوشی به سر میرسند و این فقط کلاغ است که به خانهاش نمیرسد... آدمهای اطرافش مثل شخصیت داستانها، در انتها با یک اتفاق، متحول میشوند و قرار است بعد از عمری ظالم بودن، یاد پاک کردن گناههایش بیافتد.
اما میتواند از خودش در برابر سیاهیها دفاع کند؟ میتواند هر موقع دلش خواست خود را از دیگرانی که دوستش ندارد بگیرد؟ میتواند هر وقت بهانه گرفت، خودش را به خرید کردنهای دلخواهش مهمان کند؟ میتواند بدون کمک دیگران -مالی و معنوی- برای خودش پفک بخرد تا سرپوشی باشد روی هقهق گریههایش؟ میتواند دست خودش را بگیرد و در کوچه و بازار پرسه بزند؟ یا باید همیشه منتظر بزرگتری بماند تا بیاید و قربان صدقهاش برود؟
تازه اگر بیاید...
اگر سرد و بیتفاوت از کنارش رد نشوند. اگر با حوصله و به دور از سختگیریهای مسخرهی بزرگسالی، شریک بازیهای سادهاش شوند؛ در زمانهایی که همسن و سالی کنارش نباشد. اگر جواب پرسشهای ساده و گاه فلسفیاش را بدهند. اگر مسخرهاش نکنند. اگر اشتباهات و بازیگوشیهای سرخوشانهی خودش و همبازیهایش را مانند دنیای سیاه خودشان جدی نگیرند.
شاید بگویید همین که پدر و مادر حواسش به کودک (کودکان) باشد کافیست؛ ولی مگر او با همین دو نفر که مراقبش هستند در ارتباط است؟ آن دو هر چقدر هم مثل دو بال فرشته، کودک را از زمینِ خشک و بیآب بلند کنند و به آسمان آبی پروازش دهند، باز هم ممکن است «نیروهای گرانشی» آنها را به زمین جذب کنند.
حال اگر کودک نتواند به پدر و مادرش هم اعتماد کند چه؟ یا اگر پدر و مادرش حضور نداشته باشند چه؟
گاهی روانشناسان از اصطلاحی به نام «غفلت هیجانی» استفاده میکنند؛ بدین معنا که گاهی رنج، از انجام شدن کارهای ناخوشایند نیست... از بعضی «انجام نشدنها» و «ترک فعلها» پدید میآید. نهان است و چیزی نیست که به یاد آورده شود. در خاطرات چیزی یافت نمیشود و گفتنی نیست...
