شاید از تأیید نشدن میترسیم. البته که همیشه تأیید شدن خطرناک است؛ اما تحمل مخالفتهای پیدرپی هم فرسایشی است.
گاهی هم شاید بخشی از پنهانکاریهای ما نه از ترس طرد شدن، که برای فرار از توضیحات اضافی باشد. مثلاً وقتی نظر غریبهای را میشنویم که در زندگی ما تأثیری ندارد و شاید هم آدم درستی نباشد و حرفش نباید ملاک زندگیمان قرار گیرد. چه میشود که قضاوتش ذهنمان را درگیر میکند؟ ممکن است در ظاهر بگوییم نظر این شخص برایم مهم نیست... اما گویی در رفتارمان حرف آن شخص (اشخاص) برایمان اهمیت دارد.
البته شاید آن فرد -با اینکه هیچوقت حرفهایش منطقی نبوده- اینبار نقد درستی دربارهی ما داشته و میدانیم حرفش درست و بهجا بوده که میتواند تلنگری برای ما باشد.
شاید هم از دخالتهای بیجای دیگران خسته شدهایم و برای خاموش کردن آتش کنجکاویهایشان، خرمنهایمان را از این افراد دور میکنیم.
یا شاید داریم جلوی مسخره کردنهای دیگران را میگیریم. افرادی که به دنبال حفرهای در زندگی یا شخصیت کسی میگردند تا همان را دست بگیرند و تا مدتها سوژهای برای خندهی خودشان و دیگران در بحثهای حقیرشان داشته باشند.
قبول دارم نقد شنیدن هم سخت است و به نوع مطرح کردن آن بستگی دارد. واضح است که اگر نقد از موضع بالا باشد و رنگ و بوی نصیحت به خودش بگیرد، نتیجهی عکس میدهد؛ چه برسد به توهین و ناسزا و...
شاید فکر میکنیم نقد شدن یا قضاوت شدن، مساویِ توهین به شخصیت ماست؛ از حق نگذریم برخی از افراد هم با رفتارهای نامناسب، واقعاً شخصیت دیگران را تخریب میکنند.
یا شاید گاهی نقد شدن، دست گذاشتن روی نقطهی ضعفی باشد که خودمان هم از آن خبر داریم و فعلاً برایش راهحلی نداریم. گاهی هم نقاط قوت ماست که با علنی شدنش با تحقیر کردن روبرو میشویم و ترجیح میدهیم اصل قضیه را وارونه کنیم یا حتی دروغ بگوییم. نه این که دروغ گفتن توجیه شود؛ بلکه گاهی به خیالمان نگفتن بخشی از ماجرا، کمی از بارِ قضاوتهای دیگران کم کند.
شاید هم به نظر عدهای دلیل نگرانیهایمان از قضاوتها، کمبود عزت نفس باشد. اما آنگاه که میدانیم کار اشتباهی نکردیم و در عین حال ادعای برحق بودن هم نداریم چه؟ آنجا که ناگهان همه علیه ما میشوند و نمیتوانیم -یا نمیخواهیم- دلایل کافی برای دفاع از خودمان بیاوریم؛ شاید دیگر حوصلهای نمانده یا گاهی ارزشی ندارد. شاید هم بسیار ارزشمند و روشن است؛ طوری که هرگونه بحث اضافی، میخهای آهنینی باشد که در سنگ نخواهند رفت...
و در نهایت چرا نگران قضاوت شدن هستیم؟
