اگر دنیا طوری خلق میشد که همه به آرزوهایشان میرسیدند چه میشد؟
شاید یکی بگوید کسلکننده بود. یا کسی دیگر قدر داشتههایش را نداشت. یا انسان اصولاً موجود حریصی است که به هر چه برسد، بیشتر میخواهد.
همهی اینها قبول... اما چه میشد سهم ما هم از این دنیا کمی بیشتر بود؟ من که نگفتم کاش به همهی آرزوهایمان میرسیدیم... من که نخواستم تا لب تر کنم همه چیز در دست من باشد. من که نگفتم بدون هیچ تلاشی به خواستههایم برسم...
دروغ چرا؟ اگر میشد که خوب بود. میدانم کسانی هستند که همزمان با ما اینگونه زندگی میکنند. من که نگفتم چرا آنها بلی و من نه؟ اگر بخواهم به این «چرا» فکر کنم که اوضاعام بدتر از این خواهد بود. یعنی فکر میکنم، اما به سرعت از این مقایسه کردن خارج میشوم چون دیگر فایدهای ندارد. پذیرفتهام؟ نمیدانم...
اما یادم نمیآید آخرین باری که آرزو کردم کی بود؟ از کی اینطور شدم؟ از کی شروع کردن برایم بیمعنا شد؟ از کی به این فکر کردم «که چه؟»... وقتی همه چیز ناقص و بدون خداحافظی تمام میشود؛ مثل عمر خودم.
داستان زندگی ما مثل فیلم و سریالهایی نیست که قصهاش به خوبی و خوشی به سر برسد. قصهی زندگی ما مثل فیلمهای پایان باز است...
از آرزو کردن فقط خیالپردازیاش برایم مانده که آن هم بعد از چند دقیقه حالم بد میشود.
چه مرگم شده؟

فکر کردن به این ناکامیها، نرسیدنها، گیر کردن در باتلاقها، سنگاندازیها، تبعیضها، حسادتها و از همه بدتر پیشامدهای پشت سر هم و کنترل ناپذیر مثل جنگ و عواقبش دارد دیوانهام میکند.
نهایت آرزویم این شده: آرزو که نه؛ باید بگویم هدف کوتاه مدتم: تصمیم بگیرم که خرید کنم؛ اگر برق فروشگاه قطع نباشد، اگر کارتخوانش کار کند، اگر فروشگاه بسته نباشد و اگرهای کوچک و بزرگ. و اگر بنا به هر دلیلی نشد سعی کنم دیگر ناراحت نشوم. چون باز هم تقصیر من نبود...
من «خواستم» به فروشگاه بروم اما نشد. میفهمید منظورم از «نشدن» یعنی چه؟