گاهی باید سکوت کنی...
حتی اگر بلدی همدردی کنی، بلدی حرفی بزنی که خیلی بد نباشد، می‌توانی همدلی کنی؛ اما بهتر است چیزی نگویی تا داغش تازه‌تر شود.
تو نمی‌دانی کدام اتفاقِ روزمره، ممکن است آتشی باشد بر خرمنِ احساساتش... گاهی یک حرفِ ساده، خوراکی، مکان یا قطعه‌ای موسیقی کافی است تا از میان لایه‌های عمیقِ خاطراتش، یاد «او» در خاطرش زنده شود. خاطرات مشترکی از جاهایی که با هم بودند یا کارهایی که می‌خواستند انجام دهند... اما کسی نمی‌دانست تا ابد برای هیچ کس فرصت نیست...
حتی نمی‌توانی با شوخی و خنده، فضا را عوض کنی تا مثلاً حواسش پرت شود؛ شاید هم نمی‌خواهی. چون می‌دانی این اندوه درمان‌پذیر نیست. در جواب حسرت‌هایش سکوت می‌کنی مگر این که از تو کمک بخواهد. آن هم با احتیاط و بدون سرزنش...
اجازه می‌دهی تا با اشک‌هایش راحت باشد. باید بداند که می‌تواند ناراحت باشد و از گریه کردن شرم نداشته باشد.
چون می‌دانی حرفی نمی‌ماند برای «مرگ» که چاره‌ای برایش نیست...
