واقعیت

طول کشید تا فهمیدم آدم‌ها در زندگی، مثل آدم‌های قصه‌ها نیستند. مثل فیلم‌ها و سریال‌ها هم نیستند؛ مخصوصاً فیلم و سریال‌های ایرانی.

مثلاً

• کسی که شخصیتش شکل گرفته و یک عمر با افکار و عقایدش زندگی کرده، با یک اتفاق متحول نمی‌شود؛ در یک لحظه متوجه نمی‌شود که اشتباه کرده و باید گذشته‌اش را جبران کند.

• پدر و مادرها می‌توانند دلسوز بچه‌ها نباشند؛ حتی گاهی به فرزندانشان حسادت می‌کنند و نمی‌خواهند آن‌ها پیشرفت کنند.

• حرف زدن با بعضی آدم‌ها نه تنها مشکلی را حل نمی‌کند، بلکه ممکن است کدورت‌ها را بیشتر کند.

• ما نمی‌توانیم آدم‌ها را عوض کنیم تا وقتی خودشان بخواهند. پس به دنبال تأثیرگذاری روی آن‌ها نباشیم.

بعدها که کتاب «فراموش نمی‌کنم، اما می‌بخشم» را خواندم، با این بخش از کتاب همزادپنداری کردم:

آرزو کردم روزی بفهمند چه آدم‌های افتضاحی بودند. من نمی‌خواستم افتضاح باشند. می‌خواستم خوب، مهربان و دوست‌داشتنی باشند. می‌خواستم من را ببینند و چیزی را که می‌بینند دوست داشته باشند. می‌خواستم به من عشق بورزند و از من محافظت کنند. من چیزی را می‌خواستم که در کتاب‌های داستان خوانده بودم. چیزی را می‌خواستم که الگوبرداری کرده بودم. فکر می‌کردم باید اینطور شود.

چرا برای من آنطور نمی‌شد؟ چرا فقط برای من الگوها تغییر می‌کرد؟ مشکل از من بود. چرا همه‌ی دردها حول من می‌چرخید؟

بزرگترین جهنم آدم در این دنیا رنج کشیدن نیست؛ رنج‌های بی‌انتهایی است که هیچ دلیلی ندارد.

پی‌نوشت: من این کتاب را خیلی اتفاقی در یک کتابفروشی ملاقات کردم. راستش در نگاه اول فکر کردم عنوانش زرد است! ولی نوشته‌ی پشت جلدش و اندکی تورق کردن، نظرم را عوض کرد.