نور

نور هم پدیده‌ی عجیبی‌ست... در همه‌ی جهت‌ها منتشر می‌شود. همه چیز را نشان می‌دهد. از هر چه عبور نکند، سایه‌ای به وجود می‌آورد که جای خالی‌اش را نشان می‌دهد.

در بین عکس‌هایی که از نور و سایه گرفته بودم، این چند مورد توجه‌ام را جلب کرد. مثلاً نور زندگی می‌آفریند؛ وقتی به برگ‌ها می‌رسد.

اگر به پنجره برسد، می‌شود بازی سایه‌های داخل اتاق...

و شاید برای همین نسل‌های قبل از ما این بازی نور و سایه را زیباتر کردند.

به که آب می‌رسد، آینه‌ی منظره‌ی اطراف می‌شود.

نور به هر جا برخورد کند، زیبایی و زشتی آن را نمایان می‌کند. البته که زیبا و زشت حاصل قضاوت‌های ماست؛ در واقع هر چیز را آنطور که هست نمایان می‌کند... یا شاید هم نکند!

علم فیزیک می‌گوید که نور مرئی -یعنی همین نوری که با چشم‌هایمان می‌بینیم- از رنگ‌های مختلفی تشکیل شده؛ مانند رنگ‌های رنگین‌کمان. یعنی «نور سفید» مخلوطی از همه‌ی رنگ‌هاست. وقتی نور به یک شی برخورد می‌کند، تمامی رنگ‌ها جذب آن سطح می‌شود، به غیر از رنگی که شی به آن رنگ دیده می‌شود. اگر جسمی سیاه باشد، یعنی همه‌ی رنگ‌های نور را جذب کرده و ما این جسم را به رنگ سیاه می‌بینیم.

می‌گویند رنگ‌هایی که ما با چشم‌هایمان می‌بینیم واقعیت ندارند؛ مثلاً اگر به برگ سبز نگاه کنیم، این فقط درک حسی ما از جهان است که رنگ سبز از آن برگ منعکس شده و به چشم ما رسیده... آن برگ واقعاً سبز نیست!

به نظرم در اینجا تعریف رنگ عوض نشده و ما فقط با این قوانین و چارچوب در این جهان رفتار می‌کنیم. اما دانستن این که بین «درک ما» و آنچه «واقعاً وجود دارد» چه شکاف عمیقی است، جای تفکر دارد...

نیست یک «نقطه»ی بیکار درین صفحه خاک

ما درین غمکده یارب به چه کار آمده‌ایم

صائب