آدم از فردای خودش خبر ندارد.
ناگهان می‌بینی کارهایی که قبلاً خوش‌حالت می‌کرد، دیگر تو را به وجد نمی‌آورد. قدم‌هایی که فکر می‌کردی تو را به آدم بهتری تبدیل خواهد کرد، دیگر امیدبخش نیستند؛ به نظرت درجا زدن است. یا شاید شبیه لِی‌لِی کردن است در چند تا خانه‌ی مربعیِ گچی...
دیگر آن کارها تو را به شوق نمی‌آورند؛ شاید چون روزی تا نزدیکی قله رفتی و وقتی تازه داشتی از منظره‌ی زیر پایت لذت می‌بردی، دستی نامرئی تو را هل داد و تو صدای خرد شدن استخوان‌هایت را شنیدی.
حالا نمی‌دانی این خستگی‌ست؟ ترس است؟ فرار است برای دوری از مواجه شدن با خاطرات؟ یا حاصل تلاقی ناجوانمردانه‌ی همه‌ی این‌هاست با جبر زمانه -که با بی‌رحمی- جهانِ ناامن تو را ناامن‌تر کرد و حالا نمی‌توانی بین هیچ کدام از این حس‌ها مرزی بکشی...
راستی آن دست نامرئی چه بود؟ همان جبر بود؟ یا چیز دیگری؟
شاید شوقی مانده در دلت که سوسو می‌زند. دستانت را دور شعله‌های لرزانش گرفته‌ای تا مبادا طوفان خاموشش کند.
حتی نمی‌توانی تشخیص دهی هنوز روشن است یا خاموش شده؟ دیگر نمی‌دانی می‌خواهی این شمع را نگه داری یا می‌خواهی دور بیاندازی؟ نمی‌دانی کور شده‌ای یا بینا؟
