از این همه کنترل نداشتن روی جزئیات زندگی خسته شدم.
در حالی که هیچ کدام از ما روی کلیات زندگی و اتفاقات سیاسی و اجتماعی و اقتصادی و فرهنگی و ... هیچ کنترلی نداریم، روی کارهای کوچکی که انجام میدهیم هم کنترل نداریم.
روی رفتار آدمها و نحوهی برخوردشان با ما، روی انتخابها و تغییر مسیرشان... روی هیچ چیز کنترل نداریم.
اصلاً کنترل که بماند، از هیچ چیز اطلاع هم نداریم. من کنترل را میخواهم چه کار؟؟ فقط میخواهم کمتر شوکه شوم. کمتر در ابهام باشم.
مثلاً کامنت و تصاویر ویرگول دیگر چه چیزیست که من باید با این هم شوکه شوم؟ که انتخاب کردم یک کار تحت کنترل خودم انجام دهم اما این هم بدون اشکال نمیشود...
من کنترل رفتارم هم از دستم در میرود. کاش کمتر شوکه شوم. کاش همین دلخوشیهای کوچک برایمان بماند.
باگهای ویرگول را کجای باگهای زندگی بگذارم؟
ویرگول که بهانهست... آشفتگیام از کل زندگیست که هر بار بُهتزده نگاهش کردم، افتادم، کمی که حالم جا آمد تکههای سالم خودم را جمع کردم، با چشمهای گریان آن تکههایی را که پودر شد باقی گذاشتم، یک قدم برداشتم و دوباره با یک اتفاق دیگر سقوط کردم...