محکمه

گاهی دنبال مقصر نیستی...

اصلاً خودت هم می‌دانی یک سمت ماجرا را تو اشتباه پیش بردی...

فقط نمی‌دانی اشتباهت کجا بود؟ در چه حالی بودی که حواست پرت شد؟ کجا کم‌کاری کردی و کجا زیاده روی؟ کدام فرصت‌ها را از دست دادی؟ به چه چیزی زیادی چسبیدی و چه چیز را رها کردی؟ از چه چیزی کمتر مراقبت کردی؟ کجا مرزها را رد کردی و کِی بدرفتاری کردی که حواست نبود؟

شاید حتی یادت بیاید که گاهی حرف‌هایت، نگاه‌هایت و واکنش‌هایت درست نبود؛ اما خودت هم می‌دانی همه‌ی اینا «گاهی» اشتباه بودند. همه‌اش در ذهنت درهم شده... دیگر نمی‌دانی چه موقع به جا بودی و چه موقع نا به جا.

نمی‌توانی به خودت دروغ بگویی... در هر حالت نگران بودی کسی را به ناحق دلگیر نکنی. آیا دیگران هم نگرانند تو را ناراحت نکنند؟ آیا تو حق نداری گاهی از کسی دلخور شوی؟

مگر همیشه مهم است که تقصیر کیست؟ فقط نمی‌دانی سهم تو چه بود...

حق نداری بدانی حداقل اشتباهت چه بود؟ چه شد؟ کِی همه چیز تمام شد؟

می‌دانی که تو پیشگویی بلد نبودی و نیستی. تو هم از آینده خبر نداشتی و نداری. می‌دانی که آدم‌ها می‌توانند ناامیدت کنند. می‌توانند یک روز بیایند و روزی دیگر بروند. می‌دانی اتفاق‌های ناگوار می‌آیند و از رویت رد می‌شوند.

و تو در این «آمد و شد»ها به تکه‌های جا مانده‌ات نگاه می‌کنی...

راستی چه کسی می‌داند چه چیزی غلط است و چه چیزی درست؟ شاید تو خودت را زیادی سرزنش می‌کنی؟ یا شاید همه واقعاً علیه تو باشند و تو در مکان اشتباهی قرار داشته باشی... مثل وقت‌هایی که پلیس باید سر صحنه‌ی تصادف بیاید تا مشخص کند هر کس چقدر مقصر است و تا قبلش بین همه اختلاف است...

سؤال مهم اینجاست: اگر اشتباهاتت را بفهمی، حاضری خودت را تغییر دهی؟ یا آن‌ها را توجیه می‌کنی و مثل قبل ادامه می‌دهی؟