نمی‌دانم منظور مولانا از «طالب بی‌قرار شو» چیست؟ در عمل چه کنیم تا طلب بی‌قراری ما را به قرار برساند؟
بی‌خیال باشیم؟ از تغییرات و بحران‌ها نترسیم؟ با آغوش باز اتفاقات جدید را بپذیریم؟ همه‌ی این جملات کلیشه‌ای که شنیده‌ایم، اما باز هم دقیق نمی‌دانیم عملاً یعنی چه؟
شاید برخی نمی‌توانند هیجانات زیاد را تحمل کنند...
شاید برای عده‌ای، بی‌خیالی نسخه‌ی درستی نباشد... نشخوار فکری امانشان را بریده و با فکر کردن، همه‌ی سناریوهای بد در ذهنشان ساخته می‌شود.
سؤال ترسناک همیشگی... آینده چه می‌شود؟
چنین فردی، حتی در مورد مشکلاتی که قبلاً از سر گذرانده چنین رفتار می‌کند؛ اگر این بار فرق داشته باشد چه؟
مدام فکر می‌کند: اگر اولین بار که این اتفاق پیش آمد و تمام شد و همه چیز به خیر گذشت، لزومی ندارد که بار دوم و چندم نیز همانند قبل باشد.
به قول محمد صالح علا که می‌گوید: ما که توقع نداشتیم این دنیا ما را ناز کند یا گرم در آغوش بگیرد. فقط توقع بود که این قدر جگرمان را نسوزاند.
پی‌نوشت: حتماً نظر خانم سارا حیدریان را زیر همین پست بخوانید تا مثل من، این بیت مولانا را صوری و ظاهری نبینید.
