شرم

گاهی از انسان بودن خودم خجالت می‌کشم. از فرشتگانی که به پای آدم سجده کردند، شرمنده می‌شوم...

همه فقط از داستان «سوگ سیاوش» می‌گویند؛ اما هیچ‌کس از ادامه‌ی این داستان نمی‌گوید. بازیِ رسانه‌ها همین است...

من تخصصی در ادبیات ندارم. اما با همین سواد ناقصم این را می‌دانم؛ داستانی که فردوسی از انتقام‌های بعدش می‌گوید و جنایت‌هایی که برای این انتقام انجام می‌شود، آینه‌ای از واقعیت است.

آه که همیشه از نا آگاهی مردم سوءاستفاده می‌شود؛ حتی با اسطوره‌های وطن...

خداوند همه‌ی درگذشتگان را بیامرزد. از اولین نفر تا به همین ثانیه... هنوز هم در مورد درگذشتگان حرفم همان است که در اولین پست ویرگولی گفته بودم.

می‌گویند پس ظالمان چه؟ منظورت این است که برای آن‌ها هم دعا می‌کنی؟ جوابم این است که آری... ثوابش را که من تقسیم نمی‌کنم. خدا می‌داند با ظالمان تاریخ...

به نظرم حتی آن جنایت‌کاری که حالا مُرده، حداقل فهمیده اینجا چه خبر بوده... یا خبری نبوده! پس باز هم از منِ سرگردان و حیران جلوتر است...

#حمیدرضا_رجب‌زاده