نمی‌دانم تا به حال دوستی داشته‌اید که شما را با خودتان روبرو کند؟
که نمی‌دانید چه وقت، چه اتفاقی افتاد تا فهمیدید چقدر به هم شبیه هستید و در لایه‌های پنهان ذهن‌تان افکار مشابه دارید.
که هر وقت با او حرف می‌زنید لازم نیست توضیحات اضافه‌ای بدهید. معاشرت با او انرژی زیادی نمی‌خواهد چون با نگاه‌تان می‌فهمید منظورتان چیست و هیچ جایی برای سوءتفاهم باقی نمی‌ماند.
که تجربه‌های گذشته‌تان هم شبیه بوده و عمیقاً درک می‌کنید چرا امروز اینطور رفتار می‌کنید. چرا از حرف دیگران اینطور برداشت می‌کنید و سعی می‌کنید جلوی آن‌ها ساکت باشید تا به شما آسیب نزنند؟
که نگاه‌تان در جزئیات چقدر شبیه هم است و توجیه چیزهایی که دوست دارید فقط مختص خودتان است.
اگر چنین دوستی داشتید، سعی کنید دنیا نفهمد چقدر از داشتنش خوشحالید... نمی‌دانم چطور، اما نباید بداند که با حضور او حس می‌کنید شما عجیب نیستید... نباید عادت کنید که دارید درک می‌شوید. چون دنیا حسود است. به محض اینکه بفهمد شما از این حال لذت می‌برید او را از شما دور می‌کند...
این چه چیزی است که به تازگی زیاد می‌شنویم؟ اینکه ما نباید فقط با کسانی هم‌کلام باشیم که دیدگاه‌شان شبیه ماست. باید حرف‌هایی که خلاف افکار ماست بشنویم تا بیشتر فکر کنیم و گاهی به عقایدمان شک کنیم.
اصلاً قبول! کسانی که باورهای خلاف ما دارند بیشتر به ما یاد می‌دهند.
ولی ما در این دنیا کمتر از آنکه درک شویم، بیشتر خُرد می‌شویم، پودر می‌شویم و نابود.
