بعضی اتفاقات در زندگی هستند که بیاهمیتند. اگر باشند لذتبخشند و اگر نباشند چیزی از زندگیات کم نمیشود.
مثل نمک نیستند؛ ادویهای اضافهترند که غذا را خوشمزهتر کنند. مثل اجزای اصلی ماشین نیستند؛ آپشنهایی هستند که برای راحتی بیشتر طراحی شدهاند. یا مثل جیب اضافهی کیف برای منظم کردن وسایل کوچکترند.
وقتی از دستشان میدهی، به نظرت میرسد نمیتوانی برایشان سوگواری کنی. برایت خندهدار است برای کسی تعریف کنی. نه برای تو خندهدار نیست؛ فکر میکنی برای دیگری بیاهمیت و مسخره است.
با خودت فکر میکنی میان این همه مصیبتها و مشکلات و دغدغهها و جنگ و جنگ و جنگ، خیانت است اگر تو برای چنین چیزی ناراحت باشی... یا شاید دیگر جا نداری برای این یکی هم سوگوار باشی.
با خودت میگویی من و دیگران خیلی چیزهای دیگر از دست دادیم، این که چیزی نیست. از اول هم نبود. آسمان به زمین نمیرسد که تو این را نداشته باشی.
اما نمیتوانی انکار کنی که تو با داشتنِ این به اصطلاح «آپشن» خوشحال بودی، کیف میکردی و به این موقعیتت میبالیدی؛ هر چند که برای دیگری بیاهمیت بود. هر چند که نبودنش هم چیزی از زندگیات کم نمیکرد. اصلاً چه میدانی؟ شاید بودنش در آینده برایت دردسرساز هم میشد.
نمیدانم...شاید اگر شرایط جامعه عادی هم بود تو چند روز ناراحت بودی و تمام. شاید هم نه؛ بیشتر سوگواری میکردی و حالا در این شرایط از خودت خجالت میکشی و کمتر به رویت میآوری.
شاید هم وسط این معرکه، حالا اگر همین آپشن هم برایت میماند کمی دلگرمی و امیدواری داشتی و بهتر بود بعداً در شرایط آرامتری از دستش میدادی... شاید الان دردش برایت بیشتر باشد که این هم از دست رفت...
ما در کنار سوگ عزیزان و هموطنانمان و خسارتهای پرشمار کشورمان، سوگوار خیلی چیزهای دیگر هستیم... سوگ از بین رفتن امنیتِ نسبی، سوگ کوتاهتر شدن لیست خریدهایمان، سوگ از بین رفتن امیدها و آرزوهایمان، سوگ سرد شدنها و افسرده شدنهایمان، سوگ عمیقتر شدن مشکلات قبلیمان، سوگ گذشتهای که خوشایند نبود و آیندهی تاریکی که نمیدانیم چگونه خواهد بود...
ما هنوز نمیتوانیم برای همهشان درست سوگواری کنیم. چطور خجالت نکشیم از سوگهای بیاهمیت؟
