سر به هوا

چه رازی در آسمان است؟ چه چیزی در پهنای آن پنهان شده که آدمی را جذب می‌کند؟

عادت دارم وقتی بیرون می‌روم، به آسمان نگاه می‌کنم. اگر روز باشد ابرها را تماشا می‌کنم و اگر شب باشد دنبال ماه می‌گردم.

آسمان هر لحظه با لحظه‌ی قبلش متفاوت است. مثل رنگ‌های قرمز و نارنجی و بنفش که دقایقی بعد از طلوع، به آبی خوش رنگی تبدیل می‌شوند.

جایی شنیده بودم کودکانی که به نجوم علاقه دارند کنجکاوند. حالا میفهمم این کنجکاوی‌ها از کجا نشأت گرفته‌اند!

می‌گویند بعضی از اجرام آسمانی ممکن است میلیون‌ها سال پیش از بین رفته باشند و ما حالا فقط نوری از آن‌ها را در آسمان می‌بینیم که از گذشته‌های دور به ما رسیده، در حالی که دیگر چیزی از آن‌ها وجود ندارد...

شاید بگویم شگفت‌انگیزترین لحظات عمرم، دقایقی بود که اولین بار ماه را در تلسکوپ دانش‌آموزی‌ام دیدم؛ نورانی‌تر و زیباتر از وقتی که با چشم غیرمسلح دیده می‌شود...

عکسی که در ادامه می‌بینید مربوط به یکی از رویدادهای ماه‌گرفتگی‌ست که با گوشی از روی لنز تلسکوپ عکس گرفتم.