نمیتوان قانون مشخصی برای برخی رفتارها تعریف کرد. نمیشود یک مورد را به بقیهی نمونههای مشابه تعمیم داد. اما چیزی که اینبار ذهنم را درگیر کرده، از روی نگاه به زندگی و تحلیل رفتارها به دست آمده و شاید خیلی هم کشف جدیدی نباشد...

فکر میکنم هر چه آدمی با انسانهای سالمتر، مهربانتر، مفیدتر و امنتر همنشین باشد، خوشبینتر خواهد بود. مهم نیست چقدر مشکل داشته باشد؛ حتی ممکن است ثروتمند هم نباشد. اما میداند که در این دنیای خشن، انسانهای خوب زیادی وجود دارند که بخشی از آنها را به چشم دیده است. این مورد حتی روی ارتباطش با خدا هم تاثیر دارد و امیدش به او بیشتر خواهد بود.
نمیخواهم بگویم آدمهایی که اطرافشان یک مشت شارلاتان پر شده، بیدین هستند یا برعکسش. اینها بدبینتر و بیاعتمادتر میشوند و حس میکنند هیچ راه نجاتی برای دنیا نیست؛ و البته نمیدانم راهی هست یا نه!
منظورم نوع نگاه آنها به دنیاست...
شاید آن کودکی که در آغوش آدمهای امن بزرگ شده، با همان خوشبینی کودکانهاش وارد جامعه شود و بیشتر هم آسیب ببیند. اما چه سخت است برای کودکی که از همان بچگی فهمیده جهان قرار نیست همراهش باشد...
نمیخواهم هیچ رفتاری را -خوب یا بد- توجیه کنم... میدانم موضوع پیچیدهتر از این حرفهاست. نوع شخصیت هر فرد، ژنتیک، محل زندگی، حوادثی که در طول زمان برای هر کس رخ میدهد و... همگی روی نگاه آدمها تاثیرگذارند؛ اما شاید پررنگترین آنها، نسبت تعداد نجاتدهندگان به ظالمانی باشد که از نزدیک با آنها دمخور بوده است...
پینوشت:
