وقتی همه چیز خوب باشد، منطقی رفتار میکنیم؛ حتی اگر دست کم اتفاق عجیب و غریبی نیافتاده و هر چیزی سر جایش باشد. هنگامی که آرامش داریم و حس میکنیم همه چیز تحت کنترل است، شادی ملایمی همراه خود داریم و خبری از بد رفتاری و عصبانیت نیست.
اما کافی است اولین اتفاق غیرقابل پیشبینی رخ دهد تا تعادل ما از دست برود. آن وقت شبیه بچگیهایمان میشویم، در ذهنمان لجبازی میکنیم و گاهی آن را بروز میدهیم. کارهایی میکنیم که حتی خودمان هم باور نمیکنیم: بهانه میگیریم، مدام گرسنه میشویم، بیشتر به گوشی سرک میکشیم، خرید میکنیم و دائم حواسمان را پرت میکنیم. میخواهیم از این واقعیت دور شویم که همه چیز طبق برنامهریزی ما پیش نمیرود. گاهی مجبوریم تسلیم شویم، هر چند کودکانه گریه کنیم.
ما بزرگ نمیشویم... شاید گاهی، فقط گاهی یاد بگیریم کمی خودمان را مدیریت کنیم؛ اما آن هم آستانهای دارد. زورمان تا جایی میرسد، نیاز به حداقلیهایی دارد.
چند روز پیش آفتابگردانی را دیدم که سرش خم شده بود. انگار تشنه بود. فهمیدم آفتابگردان هم اگر آب نداشته باشد، به آفتاب نگاه نمیکند.
