گاهی هر چی فکر می‌کنی نمی‌تونی بفهمی چرا اینطور رفتار می‌کنی. چرا این واکنش رو نسبت به یه اتفاق پیش پا افتاده داری. اتفاقی که اگر برای کسی تعریف کنی شاید ساده و خنده‌دار به نظر بیاد. حتی اگر برای کسی دیگه‌ای پیش بیاد و برای تو تعریف کنه مسخره‌اش می‌کنی. اما الآن نمی‌دونی چرا این موضوع برات مهم شده.
شاید این چیزی که پیش اومده برات مهم نیست. شاید این واکنش تو برای مشکلاتِ مهم‌تری هستن که باهاشون دست و پنجه نرم می‌کنی و حالا حالا قرار نیست دست از سرت بردارن یا هیچ وقت نمی‌خوان از زندگیت برن. اومدن که بمونن... بماند که بعضی از مشکلاتت از اول بودن و دردشون تا آخرین لحظه‌ی عمر هست...
تو از اونا خسته شدی ولی دیگه نسبت بهشون لمس شدی.
حالا داری به خاطر مشکلاتِ ریز ریز - و به ظاهر خنده‌دار - عصبی میشی، به هم می‌ریزی، گریه می‌کنی، شب خوابت نمیبره، ناراحت و کلافه‌ای. چرا؟ چون اون برنامه‌ریزی که برای کار با اولویت چهارمت انجام داده بودی به هم ریخت. خودت هم می‌دونی اون کار خیلی مهم نیست. می‌دونی بدون انجامش نمی‌میری.
ولی دروغ چرا؟
شایدم اگه انجامش ندی می‌میری... از غصه‌ی مشکلاتی که کاری از دست برنمیاد دق می‌کنی. می‌خواستی اون کارو انجام بدی که یه کم انرژی بگیری و فاصله. انگار می‌خواستی این وسط یه کاری بکنی که خودت رو خوشحال کنی؛ اما حواست نیست حتی انجام شدن یا نشدن اون کار هم تحت کنترل تو نیست و تو از این امنیت نداشتن دیگه خسته شدی. به هر چی چنگ می‌زنی داری به در بسته می‌خوری.
می‌ترسی از اینکه آینده‌ی مبهم بیاد و کارهای بی‌اهمیت تو رو هم بخوره. کارهای مهم تو رو که بلعید...
دیگه نمی‌گی «این کارو امروز انجام بدم چون ممکنه فردا بمیرم.» می‌دونی اگه احتمالاً فردا هم زنده باشی ممکنه زنده زنده زجرکش بشی. به جاش میگی «این کارو امروز انجام بدم چون اگه فردا نمیرم ممکنه زجرکش بشم.»
الآن تنها کاری که ازت برمیاد اینه که به طرز حریصانه‌ای حمله کنی به همین کارهای با اولویت‌های کمتر یا فوق برنامه. سعی کنی اونجا خودت رو گم کنی تا شاید بالاخره پیدا شی. چنگ بزنی بهشون واسه‌ی اینکه زنده بمونی.
کتاب‌های غیر درسی که قبلاً خریدی رو پشت سر هم بخونی. دنبال پادکست بگردی و تا می‌تونی موضوع‌هایی که دغدغه‌ات هستن رو پیدا کنی و گوش بدی ببینی دیگران چی میگن. فیلم و سریال ببینی و خلاصه هر چی که گیرت میاد و به نظرت حالت رو خوب می‌کنه پیدا کنی. تازه اگر پیدا کنی...
می‌دونم این کارهایی که گفتم حال خیلی‌ها رو خوب نمی‌کنه که هیچ ملال‌آور هم هست. اشکالی نداره... باید بیشتر گشت. من مثال‌هایی رو زدم که میشه تنهایی انجامش داد. ولی گاهی بنا به هر دلیلی این کارها هم شدنی نیست. چه برسه به کارهایی که برنامه می‌ریزی با دیگران انجام بدی. اون وقت که اصلاً معلوم نیست شدنی باشه یا نه.
اما کاش به این‌ها وابسته نشیم. کاش اگه برنامه‌مون جور نشد، طوری به هم ریخته نشیم که انگار تو بزرگ‌ترین هدف زندگی‌مون شکست خوردیم. براشون مثل مهم‌ترین مشکلاتِ زندگی‌مون سوگواری نکنیم. یادمون نره که اینا فعالیت‌های جانبی زندگی هستن. این کارها رو انجام می‌دیم که به ما کمک کنن؛ نه این که مشکلی رو به مشکلات ما اضافه کنند. دنیا به اندازه‌ی کافی به ما سخت گرفته...
