سبز شدن بذرها واقعاً اتفاق عجیبیست. دانهای که در خاک قرار میگیرد، اگر شرایطش خوب باشد و آب و نور مناسب دریافت کند، به خوبی رشد میکند. میداند که باید به کدام سمت رشد کند. همانطور که به سمت بالا رشد میکند، به سمت پایین (ریشه) هم رشد میکند.
هرگاه به بذرها و این خلقت فکر میکنم، به یاد این شعرِ دلنشین از مجتبی کاشانی میافتم:
«در میان هر سیب
دانهی محدودیست
در دل هر دانه، سیبها نامحدود
چیستانیست عجیب
دانه باشیم، نه سیب»

بذر هر چه باشد، همان میوه را میدهد. اگر بذرِ میوه نباشد، میوه نمیدهد. دقیقاً مثل زندگی؛ پول پول میآورد، عقل عقل میآورد، ادب ادب میآورد و برعکس... بیپولی محصولش بیپولیست، نادان عاقل نمیشود و بیادب در یک شب مؤدب نمیشود.
بعضی چیزها عوض نمیشوند. حداقل در شرایط نامناسب، تغییر دادنشان سخت است. شاید هم باید بگویم سخت نه؛ غیرممکن است. مثل کودکی که در شرایط نامناسب به دنیا میآید؛ مادی و معنوی...