خیال

اگر می‌توانستم از خانه بیرون نمی‌رفتم.

حالا که مجبورم کاش می‌توانستم صدای تحلیلگرانی را که مدام تکرار می‌کنند جنگ ادامه دارد خاموش کنم... کاش این روزها گوشم فقط صدای دوستانم و کسانی که دوستشان دارم را می‌شنید. نه صدای وطن‌فروشانی که خودشان هم نمی‌دانند چه می‌خواهد.

دوست دارم کودکانه فکر کنم. می‌خواهم خیال کنم که این اولین و آخرین بار بود. بگذار بگویند خوش‌بینی احمقانه. می‌خواهم مثل احمق‌ها فکر کنم.

خیال کنم دیگر قرار نیست آن شب‌ها تکرار شود.

دیگر با چشم‌های گریان سرم را روی بالش نمی‌گذارم تا به صدای پدافند گوش کنم که پهباد را نابود کرد یا نه. قرار نیست بعد از این که نفمیدم کی خوابم برد، با شنیدن صدای انفجار، نیمه شب از خواب بیدار شوم و سراسیمه به این فکر کنم که این چه صدایی بود؟ آن وقت یادم بیاید که ما وسط جنگیم. این‌بار هدفشان کجا بود؟

می‌خواهم به هیچ چیز فکر نکنم. اما نمی‌توانم.

من هیچ مرهمی برای زخم‌های وطنم ندارم...