خاک

در ادبیات، باد صبا به پیام‌رسان معروف است. من فکر می‌کنم خاک هم می‌تواند پیام‌رسان باشد... خاک، خبر آمدن باران را می‌دهد.

مثلاً چه می‌شد وقتی دست‌های ما خیس می‌شد، بوی خاک باران خورده می‌داد؟ یا گونه‌هایمان؛ وقتی اشک‌ها رویش می‌غلتند؟

اما نه...

حالا که فکر می‌کنم همان بهتر که دست‌ و صورت‌مان بوی خاکِ آب خورده نمی‌دهند. آن وقت بوی باران، خبر گریه‌ی انسان را به همه می‌رساند و خبرچینی می‌کرد. مثلاً یک نفر وسط روزی آفتابی، در بین انبوه مسافران اتوبوس، پنهانی گریه می‌کرد و همه می‌فهمیدند...

بدتر از همه این که بوی باران هم تبدیل می‌شد یکی از همان چیزهای معمولی اطراف که دیگر برایمان مهم نیستند. همان‌ها که از فرطِ «همیشه بودن» دیده نمی‌شوند.

حتی آن کس که قدر چیزهای معمولی را می‌داند، «از دست دادن» برایش آزرده و وحشتناک است. سوگ که فقط از دست دادنِ آدم‌ها نیست؛ هر فقدانی سوگی دارد و هر سوگی سوگواری می‌خواهد... آدمی بعد از فقدان می‌فهمد که هیچ چیزی معمولی نیست...