
کاری به اختلاف طبقاتی ندارم...
به این که برخی پولدارهای بالای حد متوسط جامعه هم خود را فقیر میدانند، چون آنها از خود داراتر دیدهاند هم کاری ندارم. این که افرادی هستند که دوست دارند از میزان داراییشان برای دیگران تعریف کنند و تفریحشان این است که از باغها و ویلاها و امکاناتشان و آرامش زندگی در روستاها برای همه سخنرانی کنند هم کاری ندارم.
به این کاری ندارم که حواسشان به طرف مقابلشان نیست که آیا او داراست یا فقیر، خانهی دوم در شهرستان دارد یا ندارد، چند تا ماشین دارد یا اصلاً ماشین ندارد و مدام از شکوفههای بهاری باغهای پدری و ایوانِ بزرگِ خانهی سوم یا چهارمشان صحبت میکند. غافل از این که شاید، فقط شاید طرف مقابل نه از روی حسادت، بلکه از روی ناراحتی از جبر زمانه و بخت بد (یا خوب!) به این فکر میکند که چرا در خانوادهای ثروتمند به دنیا نیامده یا پدربزرگ جانِ خدابیامرزِ پولداری نداشته تا به اندازهی هفت نسل آینده ارث به جا بگذارد... نه به این هم کاری ندارم.
اصلاً دارایی دیگران به من چه ربطی دارد؟ هر کس هر چه دارد زحمت کشیده یا اگر ارث بوده حقش بوده. این را هم میدانم هر که بامش بیش برفش بیشتر. داشتن چندین خانه و زمین و باغ هم زحمات و نگرانیهای خودش را دارد. قبول.
فقط ماندهام وقتی جنگ شد، هنگامی که این دوستان داشتند انتخاب میکردند که از بین سه چهار تا خانهی دیگرشان کدام را انتخاب کنند که امنتر باشد، میشد دیگران را سرزنش نکنند که شما چرا در خانهتان ماندهاید؟ و میشد این جمله را نگویند که «مال را میخواهیم چه کار؟! جان مهمتر است.»
بله همینها که افتخارشان این بود که ما تهران زندگی میکنیم و محلههای بالانشین هستیم و حاشیهنشینها را مسخره میکردند که شماها زیر پونز نقشه هستید، خودشان پناه بردند به همان جاهای زیر پونزی و حتی دورتر و خارج از نقشه... و به دیگران هم توصیه میکردند به دیگر خانههای نداشتهیشان بروند؛ با این توجیه که مال دنیا چه ارزشی دارد؟!!!
جنگ بد است. چه محلههای پایین را بزنند چه بالا را. اما صحبت من از جنگ نیست. حرفم چیز دیگری است.