بعضی از ما یادمان می‌رود وسایل در خدمت ما هستند نه ما در خدمتشان. هر چیز شیک و گران قیمتی که یک روز بنا به هر دلیلی و در هر وضعیت مالی خریدیم، قرار است به ما چیزی اضافه کند و موجب راحتی و کیفیت بهتر زندگی شوند.
خودکار فانتزی که استفاده نشود، روزی جوهرش خشک می‌شود. دفترهای رنگی که نوشته نشود، روزی برگه‌های خالی‌اش کدر می‌شوند. لباس‌هایی که فقط برای مناسبات و مهمانی‌های خاص باشد، ممکن است روزی تنگ شوند؛ حتی شاید خود به خود خراب شوند. ظرف‌های مخصوص مهمانی ممکن است -بدون استفاده- لب‌پر شوند. مبل‌های رنگ روشن و فرش‌های با نقش و نگارهای زیبا فقط برای چشم‌های مهمان نیست که رویش با کاورها و ملحفه‌های بی‌روح پوشیده شود. زیورآلات فقط برای مهمانی نیست...
هر وسیله‌ای حتی اگر استفاده هم نشود، استهلاک دارد. اما اگر در زمان خودش استفاده کنیم، هیچ آسیبی به آن نمی‌زنیم؛ برعکس چه کیف و ذوقی دارد وقتی به خودمان احترام می‌گذاریم. چه کسی گفته ما لیاقتش را نداریم؟
شاید چون به زحمت، پول ناچیزی به دست می‌آوریم و همین هم برای خرج عادی و ضروری زندگی کافی نیست. به خیال‌مان قدر پول‌مان را می‌دانیم. می‌خواهیم مصرف‌گرایی نکنیم. اما به نظرم این دلیل کافی نیست؛ برخی از ما از اجناس ضروری زندگی هم به خوبی استفاده نمی‌کنیم.
اگر این طرز فکر فقط برای طبقه‌ی متوسط جامعه بود، برایم قابل قبول بود. اما این سبک زندگی در ثروتمندان هم دیده می‌شود. به همین ترتیب اسباب‌بازی‌های کودکان هم فقط برای ویترین می‌خریم. گویی این رفتار از نسل‌های قبلی در ما باقی مانده...
این بار اگر خودکار زیبایی خریدید یا هدیه گرفتید، از همان روز استفاده کنید. اگر این هدیه برایتان ارزش معنوی داشت و از طرف شخصی بود که دوستش دارید، حتی خودکارِ خالی هم می تواند یادآور آن لحظه باشد.
اگر دفتر فانتزی دارید، در آن بنویسید. اگر بدخط هستید در آن چیزی بچسبانید. اگر باز هم دلتان نمی‌آید یا نمی‌توانید با کلی تلاش هم خوش‌خط بنویسید، به کسی هدیه دهید که از آن استفاده کند. باور کنید اشکالی ندارد جای لاک غلط‌گیر روی صفحه‌ی کاغذ بماند. اصلاً شروع کنید از آن استفاده کنید تا ببینید بعد از چند روز این دفتر برایتان با دفتر معمولی فرق چندانی نخواهد داشت.
اگر می‌خواهید لباس یا دیگر کالای مصرفی بخرید، به رنگ و دیگر ویژ‌گی‌هایش دقت کنید و با توجه به شناختی که از خودتان دارید، مدلش را طوری انتخاب کنید که بتوان گاهی در روزمره هم استفاده کرد.
در یک روز معمولی، وقتی به نظر اتفاق بدی نیافتاده و حال روحی‌تان بهتر از روزهای قبل است و حس می‌کنید جهان اطراف‌تان را بیشتر دوست دارید، کالاهای فانتزی را -که در کمد خاک می‌خورند- بیرون بیاورید و استفاده کنید تا خودتان را هم بیشتر دوست داشته باشید.
حتی اگر برچسب «مصرف‌گرایی» به خریدهایمان می‌زنیم، حداقل آن‌ها را به معنای واقعی مصرف کنیم... چقدر می‌خواهیم با جمله‌ی «حیف است از این استفاده کنم» زندگی خودمان را حیف کنیم؟ چقدر نگران جای خط‌خطی‌ها و لکه‌ها باشیم؟
حیف ما هستیم... ما که جان‌مان و زندگی‌مان انگار هیچ ارزشی ندارد. فقط در جملات رؤیایی و حرف‌های زیبا می‌گویند جان انسان قیمت ندارد؛ اما در عمل... من که چیزی نمی‌بینم...
پس جای لکه‌های درد روی روح‌مان چه؟ چشم‌های ما لیاقت دیدن زیبایی ندارند؟ ما لایق استفاده از لوازم مجلل در تنهایی‌هایمان -بدون مناسبت- نیستیم؟ ذهن مستهلک شده‌ی ما نمی‌تواند لذت استفاده از داشته‌های فاخر را ببرد؟
پی‌نوشت: این متن در تشویق مصرف‌گرایی نبود. با این قیمت‌های عجیب، ضروریات زندگی هم به سختی تأمین می‌شوند! فقط خواستم یادآوری کنم که گاهی، لذت استفاده از بعضی داشته‌هایمان را از خود و دیگران می‌گیریم؛ حتی در استفاده از لوازم ضروری.
