فکر میکنی فقط خودت تنها هستی که همهی این حسها یکباره به تو حمله میکنند؟
هر بار به خودت قول میدهی دیگر اخبار را چک نکنی، با خودت میگویی هر چه بشود من چه کاری از دستم برمیآید؟ من جلوی چه چیزی را میتوانم بگیرم؟
خوشحال نیستی اما با حداقل انرژی به زندگیات ادامه میدهی که ناگهان با شنیدن خبری دلهرهآور -که از اطرافیان شنیدی- فنر مغزت در میرود و به سرعت اخبار را به فارسی و انگلیسی جستجو میکنی... خبر درست باشد یا نه فرقی ندارد. تو دیگر آن آدم چند دقیقهی قبل نیستی...
همچنان که درگیر کارهایت هستی، صدای بلندی قلبت را از جا میکند. در چند لحظه خودت را جمعوجور میکنی و قدرت تحلیل مغزت میگوید که چیزی نیست؛ این صدا شبیه صداهای آن روزها نبود. شاید صدای در باشد. حالا نمیدانی چطور به ذهنت بفهمانی که کارت را ادامه بده. نمیدانی چطور به قلبت بفهمانی عادیتر کار کن. تازه اگر اطرافیانت آدمهای آرامی باشند! نه این که از ترس آنها بیشتر بترسی و نتوانی به آنها ثابت کنی که این چیزی نبود و واقعاً هم ثابت شود که خبری از اتفاقِ بدی نیست...
بعضی روزها دوست نداری بیرون از خانه بروی. ولی چارهای نداری چون زندگی هر چند سخت ادامه دارد. به نظرت میرسد همه زندگی عادی خود را دارند. حتی آن که به راحتی اخبار دلخراش را دنبال میکند و بلند بلند تکرار میکند. حتی آن کس که تحلیلها و پیشبینیهای کسی را شنیده و برای همه با آب و تاب تعریف میکند؛ بماند که گاهی نظرات خودش را هم با این تحلیلها ترکیب میکند!
چنین فردی شاید خودش حواسش نباشد اما همه نمیتوانند این تحلیلها را بدون پریشانی گوش کنند. همه شبیه هم نیستند. بعضیها بیشتر ذهنشان درگیر میشود و برخی کمتر. شاید آن شخص فقط با گفتن نگرانیهایش با صدای بلند، هیجانش را تخلیه میکند. در حالی که دیگری آن هیجان را نمیخواهد و با شنیدن همان حرفها، هزاران نگرانی به کولهبارش اضافه میشود.
در حالی که برای خودت، خانوادهات، آنها که نمیشناسیشان، کشورت، آیندهات و ... ناراحتی، کسی میگوید: «تو زیاد حساسی» یا «سخت میگیری» یا «به ما چه» یا «چرا این قدر میترسی؟» یا «تا کی میخواهی غصه بخوری؟ پس کی میخواهی زندگی کنی؟» و هزاران جملات دیگر...
نمیتوانی توضیح دهی چرا این طور رفتار میکنی. گاهی به خودت شک میکنی که این چه رفتاریست؟ چرا همه چیز برایت مهم است؟ چرا حتی برای اتفاقهای نیافتاده سوگواری میکنی؟ چرا برای خودت قصه میبافی و آنها را باور میکنی؟
جواب دو سوال آخر را کم و بیش میدانم؛ چون همیشه جنگها برایم در قصهها بود و کتابهای تاریخ. من هیچ وقت باور نمیکردم جنگ شود. هیچ وقت باور نمیکردم هزاران اتفاق بد دیگر برایم بیافتد اما افتاد. شاید هم این توجیه درستی نیست. ولی اینطور پیش رفت و من فعلاً نمیتوانم ذهنم را از وضعیت بحرانی خارج کنم.
و من باز هم نمیدانم چرا...
