چطور با خدا صحبت کنیم؟
چه دعایی کنیم؟
آیا اجازه نداریم از او گله کنیم؟
این سوال‌ها هر از گاهی در ذهنم می‌چرخند. چند باری هم از کسانی پرسیده‌ام یا با دوستانم بحث کرده‌ام، که چه بگوییم و چطور خواسته‌هایمان را با «او» مطرح کنیم؟
معمولاً پیشنهادها این بود که «هر چه می‌خواهد دل تنگت بگو»
یا مثلاً دوستی پیشنهاد داده بود که می‌توانیم دعاهایی که از امامان به جا مانده را بخوانیم تا از آن‌ها یاد بگیریم چطور با خدا صحبت کنیم.
متنی که در ادامه می‌نویسم از خودم نیست. در یک پست اینستاگرامی دیدم؛ اما چون نام نویسنده نوشته نشده بود، من هم ذکر نکردم. فقط آن قدر قشنگ بود خواستم اینجا ثبت کنم.
خدایا...
گاهی آن‌قدر خسته‌ام که حتی دعا کردن هم برایم سخت می‌شود. نه این که دیگر تو را نخواهم... فقط دیگر توان ندارم. نه برای صبر، نه برای امید، نه حتی برای دلگرم شدن به آینده‌ای که نمی‌دانم کی خواهد آمد.
بعضی روزها ناخواسته دلم از تو گلایه‌مند می‌شود. با خودم می‌گویم اگر دوستم داشتی اینطور نمی‌شد. اگر دوستم داشتی این همه گریه نمی‌کردم... این همه دردم نمی‌گرفت...
می‌دانم این حرف‌ها بی‌انصافی است. می‌دانم تو همیشه کنارمی. حتی وقتی من از تو دور می‌شوم. اما چه کنم؟ دلم ساده است. زود دلگیر می‌شود...
و گاهی پشت سکوتت را نمی‌فهمد.
خدایا...
من هنوز همان بنده‌ی کوچکم. با همه‌ی ناتوانی و تردیدهایش. همانی که بعد از هر خشم، هر شک، باز هم فقط تو را می‌خواهد و فقط تو را صدا می‌زند.
مرا ببخش اگر گاهی حرفی زدم که در شأن عشق تو نبود. اگر از حکمتت دلسرد شدم. اگر کودکانه قهر کردم. تو خوب می‌دانی در عمق دلم هنوز فقط به تو پناه دارم.
باز هم مرا در آغوش بگیر. مرا با مهربانی‌ات آرام کن و در دلم آن نور محکم «اطمینان به تو» را دوباره زنده کن.
