جهان رنگی

دلم برای بچه‌ها می‌سوزد. آن‌ها هیچ گناهی ندارند...
کودکانه بازی می‌کنند، جهان را کشف می‌کنند، آزادانه حرف می‌زنند و اشتباهاتشان اشتباه نیست؛ شیرین است.

گاهی بعضی از ما بزرگترها این آزاد بودنشان را مسخره می‌کنیم، تحقیرشان می‌کنیم و می‌خواهیم به زبان خودمان با آن‌ها صحبت کنیم. بلد نیستیم کودک باشیم و مانند آن‌ها ساده. به جهانی که با مداد رنگی می‌کشند، سطلی از رنگ سیاه می‌پاشیم.

کودکان بی‌دفاع‌تر از آنند تا از خود محافظت کنند. هر چه بگوییم باور می‌کنند و همانی را که برای اولین بار شنیدند درست می‌دانند.

دلم می‌سوزد چون نمی‌دانند جهان چه جایی است... انتظار بی‌عدالتی و ظلم ندارند. پاک و بی‌ریا هستند. اگر دروغ بگویند این را از بزرگترها یاد گرفته‌اند. اگر خلافی بکنند نیز.

امروز جایی نشسته بودم. کمی آن طرف‌تر، مادری به همراه پسر خردسالش هم نشسته بود. در عالم خودم بودم و ناخودآگاه به مادر و کودک نگاه کردم. مادر هم به من نگاه کرد و من نگاهم را دزدیدم. دیدم مادر به پسرش تذکر می‌دهد که با پاهایش سر و صدا نکند. تازه فهمیدم کودک داشت به پایین صندلی پا می‌کوبید. شرایط طوری بود که نمی‌توانستم چیزی بگویم. فقط دلم می‌خواست به مادرش بگویم من اصلاً این صداها را نشنیده بودم و یک نگاه معمولی به اطرافم کرده بودم. این هم بگویم که مادر عصبانی نبود.

چقدر ریز به ریز کارهایمان مهم است و برداشت‌های متفاوتی از آن‌ها می‌شود؛ حتی یک نگاه...

تا قبل از این که از آن جا بروم، حواسم به آن پسرک بود. کمی بعد دیدم که با خانم دیگری از دور بازی می‌کند. مادرش دوباره به من نگاه کرد. این بار لبخند زدم. کارم تمام شد و رفتم.