نامش از سیارههای دنیای شازده کوچولو طولانیتر است.
CFBDSIR 2149-0403 سیارهایست که به آن لقب «تنهاترین سیاره» را دادهاند.
هنگام کشف این سیاره، تصور میشد که متعلق به خوشه (مجموعهای از ستارگان) محترکی باشد. اما بررسیهای بعدی نشان دادند که این سیاره تعلق به هیچ گروهی از ستارهها و منظورمهها ندارد و به اصطلاح خودشان، «سرگردان» است.

هنوز مشخص نیست چقدر این تصور درست است و دانشمندان چه کشفی در آینده خواهند داشت. از طرفی لقب «تنهاترین سیاره» احتمالاً بیشتر جنبهی جذابیت تبلیغی داشته و مناسب تیتر خبرهای علمی است.
شاید سیارهی CFBDSIR 2149-0403 از نظر علمی تنها شناخته شده باشد، آنقدر تنها که حتی خوانندهی این متن، از خواندن نامش هم صرف نظر میکند. اما به نظر میرسد اگر تعاریف علمی را کنار بگذاریم و انسانی نگاه کنیم، زمین هم تنهاست... و تکتک موجودات زندهی روی آن هم تنها هستند. در همهی مشکلات جهانی و زیست محیطی که انسانها باعثش بودند یا نبودند هم زمین تنها بود.
آدمها هم تنها هستند. هر کدام با مشکلات شخصیِ خودشان به تنهایی زندگی میکنند و هیچکس از آنچه در ذهن دیگری میگذرد تصوری ندارد. هیچکس نمیتواند از شرح آنچه در ذهنش میگذرد توضیح دقیقی دهد؛ یا واژهای برایش نمییابد و یا از لایههای زیرین ذهنش خبر ندارد.
آدمی میتواند در جمع هم تنها باشد؛ آنگاه که همه علیه او هستند. خواه با ریا و دورویی با او خوب رفتار کنند و پشت سرش بدگویی کنند، خواه رو در رویش بیاحترامی کنند.
نمیتوانم بگویم آن ریاکار را به فرد بیادب ترجیح میدهم، اما گستاخی و بیاحترامی هم دلخواه کسی نیست؛ فقط آدمها را از هم دورتر میکند. آنگاه دیگر گفتگو به عنوان «راهحل کلاسیک حل اختلافات»، مشکلی را حل نخواهد کرد و ممکن است مشکلات جدیدی به وجود آورد.
راهحلش همان دوریست و انزوای خودخواسته از «خوشهای» خودشیفته و حسود که همه چیز را برای خود میخواهند و بس.