تعادل

کسی که به دیگران کمک می‌کند، ساده نیست.

کسی که پیام‌هایش را زود پاسخ می‌دهد، بیکار نیست.

کسی که حواسش به دیگران است، وظیفه‌اش نیست.

این‌ها انتخاب‌های شخصی‌ اوست. از مشکلاتش آگاه است؛ می‌داند ممکن است مرز بین وظیفه و لطف گم شود. او هم گاهی خسته می‌شود. می‌داند که نباید به هر کسی بها بدهد.

نکته‌ی مهم اینجاست که اگر کسی این اولویت‌ها را نداشته باشد هم سرزنش کردن ندارد. همه حق انتخاب دارند.

اما آن روی سکه برایم عجیب است...

از نظر بسیاری از افراد، دومی کسی است که به خودش احترام می‌گذارد و مرزبندی دارد.

یعنی اولی هیچ مرزی در ارتباطاتش ندارد؟

نفهمیدیم از چه زمانی مغرور و خودشیفته بودن به ویژگی‌های مثبت آدمی تبدیل شده است؟