همیشه از دورویی بدم می‌آمد.
از این که تظاهر کنم به دوست داشتن، اما درونم پر از تنفر باشد.
حرفی بزنم که اعتقادی به آن نداشته باشم، اما چون دیگران می‌پسندند من هم اظهار کنم.
نه این که به خوش آمدن دیگران فکر نکنم... کیست که دلش نخواهد تشویق شود؟
ولی به چه قیمت؟ دروغ؟!
می‌دانم که اتفاقاً دورویی نان بیشتری دارد. خواهان دارد و طرفدار. همه از کسی که ماسکِ دورویی زده راضی هستند و دوستش دارند.
من نمی‌توانم؛ یا شاید بهتر این است که بگویم نمی‌خواهم.
اما این تفکر وسواسم را بیشتر کرده... هر کاری که می‌خواهم انجام دهم، قبلش تا مدت‌ها فکر می‌کنم: نکند برای تظاهر باشد؟ نکند اینطور که نشان می‌دهم نیستم؟ من واقعاً انجام این کار را دوست دارم؟ می‌خواهم تحسین دیگران را بشنوم؟ اگر تحسینم نکنند ناراحت می‌شوم؟
آنقدر که حتی هنگام نوشتن همین متن هم فکرش از سرم نمی‌رود... می‌خواهی بگویی آدم خوبی هستی «سحابی»؟
هرگز... همین که با نام مستعار اینجا می‌نویسم برای رهایی از این دغدغه بود. این که کسی نداند من که هستم و راحت حرفم را بزنم و نگران قضاوت دیگران نباشم... تناقض‌های ذهنم را حلاجی کنم و آن‌هایی که می‌توان گفت را اینجا بنویسم.
نه! فکر نکنید که اگر همه‌اش را اینجا نمی‌گویم دلیلش این است که باز بگویم من خوبم... یا بگویم که من فکرهای منفی ندارم یا کفر نمی‌گویم...
نمی‌گویم تا دیگران را به اشتباه نیاندازم. نمی‌خواهم همین اندک افرادی که این نوشته‌ها را می‌خوانند، به افکار خوبشان شک کنند.
