تبلت می‌خواست؛ یکی از اساتید دانشگاه در همان ترم اول گفته بود باید تبلت تهیه کنند.
پدر و مادری که با تمام توان‌شان، سعی می‌کردند نیازهای فرزندان‌شان را تأمین کنند، این بار هم تمام پول‌شان را روی هم گذاشتند. تمام پول‌شان اما به پایین‌ترین و ارزان‌ترین مدل تبلت می‌رسید. همان‌ها که در این مسابقه‌ی فناوری، نهایت تا دو سه سال بدون کندی کار کنند. همان‌ها که ورژن سیستم‌عامل اندوریدشان یکی دو بار دیگر بروزرسانی می‌شوند و بعد از آن، با هر بار اتصال به اینترنت، هنگ می‌کنند. همان‌ها که دوربین معمولی‌شان حتی نمی‌توانند از جزوه‌های دیگران هم عکس خوبی بگیرند.
بعد از جمع‌وجور کردن مقداری پول از اینجا و بخشی دیگر در کارت‌های بانکی پراکنده و مقداری پول نقد و یادآوری پول سکه‌ی تازه فروخته شده، حالا آماده می‌شوند برای خرید. در طول مسیر، با چشم‌های اشک‌بار -طوری که کسی او را نبیند- از شیشه‌ی داخل ماشین بیرون را نگاه می‌کند. آرزویش این است که روزی کار کند و آن قدری پول داشته باشد که به جای انتخاب این کارت و آن وام و فروختن «تکه‌ای طلا»، از بین مدل‌های پرچم‌دار برندهای مختلفِ گوشی، یکی را انتخاب کند. حتی به لوکس‌ترین و گران‌ترین برند هم فکر نمی‌کند. فقط پولش برای خرید از بینِ چند مورد مناسب، کافی باشد؛ نه... بیشتر از کافی باشد.
یعنی چند نفر دیگر «تبلت» می‌خواهند؟
پی‌نوشت: این روایت را چند سال پیش شنیدم. آن سال‌هایی که خرید اینترنتی هنوز همه‌گیر نشده بود؛ چه برسد به خریدهای قسطی با انواع pay.
