به نظرم گلها شاهکار نقاشیهای خدا هستند.
گاهی در عکسهایی که از گلها میگیرم، حس میکنم هر کدام بومهای جداگانه بودند و خدا هر بار با یک تکنیکِ نقاشی هر گل را رنگآمیزی کرده...
مثلاً فکر میکنم یکی را با آبرنگ کشیده و آخرش رنگ دیگری به آن پاشیده...

دیگری را با رنگهای اکلیلیاش رنگ کرده که در نور برق میزند...

گلبرگهای گل چنان نازکند که نور به خوبی از آنها رد میشوند؛ آنقدر شفاف که ردِ قلموی خدا را نمایان میکند...

و انگار وسط بعضی گلها داغی گذاشته تا همیشه یادش بماند... مانند حافظ نجوا کند و به گلهای دیگر بگوید: «ما آن شقایقیم که با داغ زادهایم».

کاش میشد بعضی قابها را برای همیشه نگه میداشتیم... نه فقط در بعضی فصلها و زمانها...

آدمی محو این زیباییها میشود. گاهی فکر میکنم کاش بعضی ساکنان این زمین با چنین طبیعت شگفتانگیز، لیاقت بیشتری داشتند...
کاش کمتر ظلم میکردند و بیشتر قدر نعمتها و زیباییها را میدانستند. کمتر درگیر حواشی میشدند و حرص را کنار میگذاشتند... کاش انرژی خود را صرف کاری میکردند که ارزش داشته باشد. هر چند کسی چه میداند؟ حتماً همان کارهایی که برایش طمع دارند و حاضرند به خاطرش دلی را آزرده کنند، برایشان ارزشمند است...
و چه طرز تفکرهای متفاوتی وجود دارد!
پینوشت: عکسها بدون فیلتر و دخالت هوش مصنوعی هستند.