می‌گویند: سختی‌های زندگی هم شیرینند.
می‌گویم: شاید شیرین باشند اما در حالتی که آدمی وسط مشکلات زندگی، ببیند که هنوز هم مهربانی و همدلی هست. نه این که نسبت به دیگران ناامیدتر و بی‌اعتمادتر شود.
می‌گویند: نباید انتظار داشته باشی دیگران به تو کمک کنند...
می‌گویم: باشد؛ من توقعی ندارم، اما حداقل زخم‌زبان نزنند. سکوت کنند. مستقیم به من نگویند «ما که کاری از دستمان برنمی آید.»
می‌گویند: منت دیگران را می‌خواهی چه کار؟
می‌گویم: حداقل به آدمی که در تنگنا مانده لگد نزنند و گوشه‌ی رینگ تنها گیرش نیاورند. تا به حال تنهایی مشکلاتت را حل کرده‌ای؟ تا به حال «خانوادگی» تنها بوده‌اید؟
می‌گویند: امیدت به خدا باشد...
می‌گویم: کار دیگری نمی‌توانم بکنم... فقط نمی‌دانم چرا قربانش بروم دیگر نگاهی به ما نمی‌کند و حواسش نیست ما با تنفس مصنوعی و احیای قلبی داریم زندگی می‌کنیم...
می‌گویند: زیادی سخت نمی‌گیری؟ چرا همیشه از مشکلات می‌گویی؟ چرا همیشه غر می‌زنی؟
می‌گویم: خدای من شاهد همه‌ی سختی‌هایم هست، خودم هم همینطور. دوست دارم از چیزهای دیگری صحبت کنم اما در این شرایط نمی‌توانم. حالا هر کس هر طور می‌خواهد فکر کند. وگرنه چه کسی دوست دارد همیشه به مشکلاتش فکر کند و آن قدر تکرارشان کند که در ذهنش تثبیت شود؟ من هم دوست دارم از دغدغه‌های دیگری صحبت کنم؛ مثل اوایل که در ویرگول می‌نوشتم...
می‌گویند: خودت چه؟ کاری برای دیگران کرده‌ای؟
می‌گویم: من که نگفتم آدم خوبی هستم؛ ولی سعی کرده‌ام که باعث ناراحتی کسی نشوم. مگر اینکه ندانم کسی را به ناحق ناراحت کرده‌ام.
جایی شنیدم که می‌گفتند نباید از ذهن‌تان مثل حافظه استفاده کنید. نباید تجربیاتی که داشتید را به خاطر بسپارید. اما چطور می‌شود؟
حافظه‌ی خوب داشتن کمک می‌کند کمتر حواس‌پرت باشی، کمتر چیزی را گم کنی و دقیق‌تر کارهایت را انجام دهی. بدی‌اش این است که خیلی چیزها را هم از یاد نمی‌بری؛ موقعیت‌ها، حرف‌ها و ...
چطور به مغزم بگویم این‌ها را ذخیره نکن؟ تازه من خیلی از حرف‌ها را فراموش می‌کنم؛ اما تکرار بعضی موقعیت‌ها باعث می‌شود خود به خود در بخشی از حافظه‌ام قرار بگیرند.
پی‌نوشت۱: کاش زودتر این جنگ تمام شود. مردم ایران گناه دارند. جنوبی‌ها چه صبری دارند...
پی‌نوشت۲: وسط این همه اخبار بد، چند روز پیش از خبر مرگ یکی از سناتورهای ضدایرانی خوش‌حال شدم و امروز از خبر فوت مادر عموپورنگ ناراحت...
پی‌نوشت۳: از آشفته‌نویسی خوشم نمی‌آید اما چه می‌شود کرد...
