امیدواری

به مو رسید، پاره هم شد؛ رشته‌ی اُمید.

دنبال سرِ کلاف می‌گردم؛ لای ترک‌های خاک خشک شده، میان برگ‌های درختان تشنه، بین حرف‌های خسته‌ی دوستان، وسط خنده‌های تلخ و ناگهانیِ جمع...

شاید امید بین بوته‌های لاله عباسی پنهان شده باشد. زیر سایه‌ی دیواری خوابش برده و صدای ما را نمی‌شنود. شاید هم وقتی شیشه‌ی تاکسی پایین بود، باد آن را با خودش برد.

رفتارش مثل بچه‌هاست. از آن بچه‌هایی که دوست ندارد کسی دستش را بگیرد. می‌خواهد خودش همه‌ی کارهایش را بکند و دست بهش بزنی جیغ می‌کشد.

هر کجا که هست انگار قهر کرده و حاضر نیست با ما هم‌کلام شود. این رفتارش هم بچگانه است!

پی‌نوشت: تنها خوبیِ قطعی برق در شب، این است که چراغ‌های اضطراری آنقدر نور ندارند تا دیگران چشمان اشکبار ما را ببینند...