حتی اگر کسی نوشتههایت را لایک نکند، باز هم مینویسی؟
احتمالاً جوابم این است که خیر!
معلوم است که اگر انتخاب کردم یادداشتهایم را در جایی منتشر کنم، انتظار بازخورد هم دارم. وگرنه میتوانستم برای خودم در دفتر شخصی بنویسم و بعد هم پاکش کنم یا پارهاش کنم. شاید هم در فایلی مینوشتم و بدون ذخیره کردن از آن خارج میشدم. همانطور که تقریباً همهی ما بخشی از نوشتههایمان را منتشر نمیکنیم و مخاطب واقعیِ آنها فقط خودمان هستیم.
گاهی یک نفر محتوایی را با هزاران وسواس آماده میکند و به خیالش این خروجی میتواند نظر افراد زیادی را جلب کند. گاهی هم با حوصلهی معمولی و دقت سطحی، محتوایی منتشر میکند که ممکن است بازخوردهایش کمی از تصوراتش فراتر باشد.
این که سلیقهی مخاطبین و الگوریتمها چه میگویند بحث مفصلی است و من هم دقیقاً دربارهاش نمیدانم... اما باور به این موضوع که ما مسئول بازخورد دیگران نیستیم واقعاً دشوار است. اما این توقع تا کجا درست است؟
مطمئنی درگیر چک کردن مداوم نمیشوی یا اگر بازخورد کمی میگرفتی ناراحت نمیشوی؟
نمیدانم... شاید اسیرش شدهام و شاید هم نه.
من ممکن است وقتی ذهنم آرام است و مشکلی احوالم را مشوش نکرده باشد و جسمم دردی نداشته باشد و همه چیز در اطرافم آرام باشد، مثل یک انسانِ عاقل نگران بازخوردهایم نباشم. هر چند دقیقه یکبار چیزی را چک نکنم که حالا در این فاصلهی چند دقیقه چه کسی یا کسانی محتوای مرا دیدهاند.
اما وقتی وضعیت روحیام به هر دلیلی خراب باشد، دیگر تضمینی برای رفتار درست نیست! انگار ذهنم در این آشوب دنبال روزنهی امیدی است که شاید در فضای دیگری کسی چیز جدیدی برای من داشته باشد؛ هر چند که بررسی چندبارهاش پوچ باشد.
حتی وقتی حالم بد باشد اما سرم خیلی شلوغ است و مغزم شلوغتر، باز هم مشغول وظایفم نمیشوم. انگار راه فراری برای گریز از موقعیت بیرونی و درونی ذهنم دارم.
پس من ممکن است به ظاهر بگویم به بازخورد مخاطب توجهی نمیکنم، اما این را هم میدانم که وقتی به نظر خودم حرف خوبی زدم و بنا به هر دلیلی بازخورد کمی میگیرم، از این بازخوردِ کم ناراحت نمیشوم. به هر حال من میخواستم این مطلب را در جایی منتشر کنم و همین که فقط در جایی ثبت شود هم برایم کافیست.
خوشحال شدن از بازخورد و نظرات مثبت یا نقد سازنده، کاملاً طبیعیست. خودمان هم میدانیم که آن دوپامین موقتی که میگیریم کار را خراب میکند. با فرض اینکه چک کردنهای گوشی و دوپامین ترشح شدهی بعدش را مدیریت کردیم، شاید دلیل اینکه خودمان را از این شادی سرزنش میکنیم عذاب وجدانیست که از آن سر دنیا به ما دادهاند.
کسانی که زندگیشان نسبتاً قابل پیشبینیست. عدم دسترسی به اینترنت بینالمللی یا به یک اپلیکیشن معمولی در آنجا -اگر پیش بیاید- فقط یک مشکل فنی خواهد بود که به زودی رفع میشود.
مثلاً این تصویر نشان میدهد که قطعی اینترنت برایشان تنوعی جذاب است:

آنها نمیدانند قطعی چیست، بلاتکلیفی یعنی چه، فرق سایت فیلتر شده با تحریم شده کدام است و جمعآوری آرشیو برایشان شوخی است. نمیدانند قطعی ارتباط آنلاین بدون خداحافظی -نه به دلایل طبیعی، به دلایل مشکلات پیچیدهی یک جامعه- به چه معناست...
آنها خیلی چیزهای دیگر نمیدانند.نمیدانند ما برای بقا زندهایم... پس کاش کمتر به خودمان سخت بگیریم.
شاید بعضی از ماها که این سر دنیا زندگی میکنیم، نمینویسیم برای دیده شدن، برای تایید شدن یا برای مهم بودن، مینویسیم تا به خودمان یادآوری کنیم که زندهایم. در فضای مجازی فعالیت میکنیم تا بدانیم گرفتاری جدیدی سرمان نیامده، هنوز هم سیمِ زنگار گرفتهی اینترنت وصل است و ارتباط شکنندهی ما با دنیا هنوز برقرار است.
شاید هنوز نمیدانیم که این فعالیتهای ما دوپامین است یا ضربانی از زندگی... شاید واقعاً دنبال بازخورد یا دیده شدن نیستیم. فقط خوشحال میشویم اگر چیزی منتشر کردیم کسی آن را بخواند و نشانهی خواندنها در فضای مجازی اینگونه است.
به هر حال فارغ از تعداد بازخوردها، اگر چیزی به ذهنم برسد، منتشر میکنم؛ چون قبلاً تجربهاش را داشتهام که با عقب نیانداختن کارهایی که دوست دارم، بعداً کمتر پشیمان میشوم. ممکن است امکانی را فقط برای مدت کوتاهی داشته باشم و در روزی که فکرش را هم نکردهام از دستش بدهم. حداقل خوشحال خواهم بود که تا وقتی فرصت داشتم از آن استفاده کردم. من این نوع از دست دادن را تجربه کردهام...
قبلاً هم دربارهی عجله کردن در انجام کارهایم اینجا گفته بودم.