آدمی است دیگر... تا برای خودش پیش نیامده باشد به نظرش دنیا زیباست. تا وقتی خودش درگیر نباشد، گرفتاریهای دیگران حتماً حکمتی دارند. تا وقتی جهانش آرام باشد، حتماً قسمتش این بوده و چه خوش اقبال! چه جهان عادلی! به نظرش آنها که خدا را انکار میکنند چه بیعقلند. چرا نمیفهمند که ما بیهوده نیامدهایم؟
امان از روزی که خودش هم گیر بیافتد... همه چیز و همه کس باید در خدمتش باشند و اگر نباشند، پس حتماً دنیا باید جای مزخرف و تاریکی باشد. جهانش فرو ریخته، دنیای آرامی که داشت ناآرام شده و فقط خودش را میبیند که غرق شده... و بعد از آن سوالهایی که با «چرا» شروع میشوند: چرا اینطور شد؟ چرا برای من پیش آمد و چرا برای دیگری نه؟ چرا «همیشه» برای من اینگونه پیش میرود؟
حالا میخواهد عدالت را خودش به تصویر بکشد؛ تصویری خیالی از عدالتی پوشالی... به خیالش میتواند از پس هر کاری بربیاید. اما هر چه بیشتر دست و پا میزند بیشتر فرومیرود.
میخواهد چه چیزی را تغییر دهد؟ آنچه نمیداند؟ آنچه نمیخواهد؟ مگر میتواند؟
کاش میشد از انسان بودن استعفا داد. فقط انسان به دنبال عدالت است؛ آن هم آنجا که منفعتش باشد. وگرنه چه فرقی به حال ما میکند که میلیاردها کیلومتر آن طرفتر، ستارهای منفجر شده و عمرش به سر آمده؟ ناگهان انسان، عاقل میشود و میگوید: «این یک بحث علمیست و به زندگی ما ربطی ندارد.»
کاش میشد از زندگی استعفا داد...
