تقریباً هر روز یک چیز به فهرستم اضافه میشود؛ لیست هر موجودی غیر از انسان بودن.
یک روز دوست دارم به جای گل باشم. مثلاً یک شاخه گل وسط پارک بودم. اصلاً وسط بیابان بودم... چند روزی زندگی میکردم و میخشکیدم و تمام میشدم. به من چه ربطی داشت مردمی که در آن پارک تردد میکنند، چه دردهایی دارند؟ چرا در این بیابان باران کم میبارد؟
یک روز میخواهم پروانه باشم. چند روزی زنده باشم و دور گلها بچرخم و شهدشان را بنوشم، بعد هم در جایی آرام و بیصدا بمیرم و تمام شوم. به من چه ربطی داشت که چرا این نوع گل کمیاب شده یا چرا زنبورها دارند سهم من را میخورند؟
یک روز میخواهم گربهای، خرگوشی یا همستری باشم. گویا انسانها با این موجودات بهتر رفتار میکنند! همه چیز برایم فراهم بود. یا شاید هم سرنوشتم حیوان خانگی نبود... چه اشکالی دارد؟ در طبیعت وحشی یا به مرگ طبیعی میمُردم یا لقمهی یک حیوان دیگر میشدم یا انسانی مرا میکشت و تمام میشدم. به من چه ربطی داشت که انسانها موجودات بیرحمی هستند؟
یک روز میخواهم گنجشک باشم. آخر گنجشکها خیلی کوچکند و هر جا بخواهند میروند. بعد هم گربهای مرا میخورد و تمام میشدم. به من چه ربطی داشت که چرا گربهها گنجشک میخورند؟
یک روز به ابرها نگاه میکنم و میخواهم ابر باشم. آری ابر گزینهی بهتری است. اصلاً هر چه از زمین دورتر بودم بهتر بود. هر روز به یک شکل بودم. شاید هم تبدیل به قطرات باران میشدم و قطرههایم را به زمین میسپردم و تمام میشدم. به من چه ربطی داشت که چه بلایی سر قطرات بارانم میآید؟

-: چرا همهی موجوداتی که انتخاب کردی زیبا و لطیف بودند سحابی؟
میخواهم حداقل در تخیلم چیزی باشم که دوستداشتنی باشد! انسان بودن به هیچوجه دوستداشتنی نیست...
-: چرا نمیخواهی جای اسمی که انتخاب کردی باشی؟
آخر «سحابی» بودن هم درد دارد؛ چون شاهد مرگ ستارگان هستی...