گاهی فکر میکنم کاش دلش را داشتم که کار درمانی کنم و البته استعداد پزشکی خواندن را!
یا کاش می توانستم کلاس درسی را مدیریت کنم و معلم باشم؛ گرچه اینکه معلمی انتخابم نبوده و نیست دلایل بیشتری هم دارد اما گفتنش فرصت دیگری میخواهد...
حتماً اینطور است که پزشکان (یا به طور کلی کادر درمان) و معلمان، به دلیل اینکه با جمعیت زیادی از مردم در ارتباطند، تأثیرگذاری بیشتری روی دیگران دارند و بیشک مسئولیت و سختی بیشتری هم...
اما دیگر مردم که با افراد محدودی در ارتباط هستند و شاید خیلی هم دوست ندارند با دیگران دمخور باشند چطور؟ آنها هم میتوانند مفید باشند؟
میدانم که پاسخ این سوالِ کلیشهای واضح است: بله میتوانند؛ اگر کار خود را به درستی انجام دهند. این مهم حتی برای دو دسته شغلی که نام بردم هم صدق میکند؛ یا بهتر است بگوییم در همهی امور زندگی...
اما شاید دلیل اینکه مخصوصاً این دو نوع شغل در ذهنم مفیدتر جلوه میکنند، نتیجهی کار آنهاست: پزشکی که بیمار را درمان میکند، پرستاری که از بیمار مراقبت میکند تا دوران نقاهت را پشت سر بگذارد و معلم یا استادی که با آگاهی دادن به دانشآموزان و دانشجویان، موجب رشد آنها میشوند، همه نتایج کارشان را میبینند. هر دو دسته، میتوانند با افرادی روبرو شوند که روزی نجاتدهندهی جان و روح آنها بودهاند.
دیدن نتیجه خیلی مهم است. شاید دلیل اینکه گاهی فکر میکنیم مفید نیستیم این باشد که فارغ از انجام وظیفهمان، نمیدانیم کار ما چه تأثیری روی دیگران دارد. اصلاً اثری دارد؟ برای کسی مهم است؟ اگر یک روز این کار را به تأخیر بیاندازیم، اهمیتی دارد؟ آیا کار ما گرهی از مشکل کسی باز میکند؟
پینوشت: این متن دربارهی مشاغل، فارغ از میزان درآمد آنهاست. این روزها دیگر همه میدانیم پول خیلی هم مهم است؛ فقط میخواستم افکارم دربارهی کار را از دیدگاه معنایی گرهگشایی کنم تا ببینم حس بیهودگی میتواند ریشه در کجا داشته باشد.
