دیگر نمیخواهم از رنجهایم معنا بسازم. رنجهایم معنای زیبایی ندارند. زیباییهای بیشتری در این دنیا بود که میشد شاهدشان باشم و لذت ببرم.
من نمیخواهم از زخمهایم نور وارد شود. میخواستم با ذوق از بازی نور و سایه لذت ببرم.
من دیگر نمیخواهم ترکهای روحم را با طلا پر کنم. ترکهایش آنقدر عمیق شده که باید چند کیلو طلا بخرم و پولش را ندارم!
درد قویترم نکرد و من را کشت. حالا فقط مردهی متحرکِ ضعیفی هستم که در حالت بقا مانده...
درسهای زندگیام را خواندم ولی هر بار مشروط شدم. زندگی فقط تکرار کرد که تو هیچکارهای و چیزی دست تو نیست. من هم بهتزده نگاهش کردم...
من در بیابان بودم اما آنکه از جنگل آمده بود به من توصیه کرد درخت بکارم.
من نمیخواستم شاهد زخمهایی باشم که حتی بعد از خوب شدن، با چندین عمل زیبایی هم جایشان از بین نمیرود. در حالی که دیگران نمیدانند شستشوی آن زخمها چطور تا عمق جان را میسوزاند.
و کسی چه میداند هر کدام از ما، چه شبهایی از شدت دردهای ناگفتنی خواب به چشمهایمان نیامد...
