از زیر پاهایمان!
جایی شنیدم آسمان از همان جایی شروع میشود که مولکولهای هوا جریان دارند؛ از سطح زمین. تا به حال به این فکر کرده بودید که ما هم در آسمانیم؟
در آسمان نفس میکشیم، راه میرویم، حرکت میکنیم، حرف میزنیم، میبینیم و زندگی میکنیم... قد بلند و کوتاه هم باعث نمیشود به آسمان نزدیکتر یا دورتر شویم؛ چون در آسمان احاطه شدهایم و نزدیکی و دوری معنایی ندارد.
و این آسمان ادامه دارد تا دوردستها؛ در جو زمین و خارج از آن... همهی موجوداتی که روی زمین هستند، سهمی در آسمان دارند... و شاید درختان تنها موجوداتی باشند که سهم بیشتری دارند.
به گمانم بهترین زاویهی دید درختان، جاییست که شاخههایشان به بخش بالاتر آسمان میرسد. آنجا که سر بلند میکنی و برگهای معلق را میبینی...

یا شاخههایی که به هم میرسند و آشتی میکنند.

یا در قابی بهاری با آسمان پاک...

شاید هم قاب پاییزی باشد با برگهای رنگی و شاخههایی با دستان خالی...

حالا که ما در آسمانیم، کاش حرمتش را نگه میداشتیم. کمتر یکدیگر را آزار میدادیم و مثل آسمان دل بزرگی داشتیم. امانتدار بودیم؛ حتی حرفهایمان را مثل امانت میدانستیم و حفظش میکردیم. آسمان که همیشه با دود و مازوت آلوده نمیشود. این رفتارهای انسان است که همه جا را پر از دوده میکند.