
☑️ متوجه شدم آدما برای کسی که دوستش دارند، همهچیز بلدند… محبت، توجه، گذشت، سکوت و هزاران حس قشنگ دیگر... و همه بهانه ها فقط دروغ اند.
☑️ میگفت؛ از علاقم و دوستداشتنم بهش هیچ کم نشده.. اون تنها کسیه که خیلی دوستش دارم... اما از ترس دوباره شکسته شدن و طرد شدن نزدیک نمیشم... از ترس نخواسته شدن... ترس از بی مهری های مکرر.
وقتی ترس و علاقه باهم باشه نمیدونی چیکارکنی؟
☑️ هیچوقت بیتوجهی و بیمهری، جوابِ هیچ رابطهای نیست... هر چیزِ یکطرفهای، بالاخره یک روز تمام میشود؛ وقتی یکی فقط تماشا میکند و دیگری، خسته از دویدن است.
☑️ بهنظرم حسِ دوستداشته شدن، یکی از قشنگترین حسهای دنیاست؛ اینکه یکی عیبهات رو ببینه، ولی از دوست داشتنت کم نشه... اذیتش کنی، ولی بازم بیاد دنبالت و بگه: «دوستت دارم.»
اما در مقابلش حسِ نخواسته شدن، طرد شدن و کافی نبودن، واقعاً دلِ آدمو میشکنه.
☑️ بی توجهی درخواست رفتنه اما با روش دردناکش... و رد عمیقی در ذهن میزاره
☑️ دیر فهمیدم؛
اگه کسی دلش باهات باشه و بخواد؛ پیشت میمونه یا راه برگشت پیدا میکنه... و غیر این باشه هیچ اصرار و توضیحی نمیتونه نگهش داره.
☑️ اگه روزی خاطرهای از من در ذهنت زنده شد، با خودت بگو: «اون تنها کسی بود که با صداقت دوستم داشت و من شکستمش... اندازه ای که دوستم داشت آزارش دادم.»💔❤️🩹
☑️ تلخترین قسمت ماجرا اینه که آدما همون کاری رو باهات میکنن که تو از انجام دادنش در حقشون عذاب وجدان میگرفتی...
☑️ کم یا زیاد، هرچه بودیم، واقعی بودیم؛ بینقاب، بیسیاست، بی چشم داشت.
اما انگار این دنیا، سهمِ آدمهای واقعی از وفاداری فقط تنهاییست...