
یه سوال؛ اینکه یکی خیلی دوست داشته باشه یا یکی رو بینهایت دوست داشته باشی کدوم رو انتخاب میکنی؟ البته که هردو حالت کاملتر و بهتره اما اگه قرار باشه یه انتخاب داشته باشی.کدوم؟
• اولی قطعاً قشنگتره، اما من خودم انتخابم دومیه… هرچند هیچکس از دوست داشته شدن بدش نمیاد، اما من دوست دارم اول حسِ دوست داشتن رو منتقل کنم؛ اینکه بدونه، چقدر میتونه برام عزیز و دوستداشتنی باشه... میتونه ارزشمند باشه و حضورش نیمه تاریکی از منو روشن کنه.
یه تعریف کلی از دوستداشتن بگم؛
آدما رو همونجور که هستن بپذیریم.نه اون چیزی که ما میخواییم باشن... با وجود نقاط ضعف و قوتشون... با نقص و تمامیت هاشون... نه اینکه اشتباهاتشون رو نادیده بگیریم؛ یعنی حتی وقتی ازشون دلگیریم، احساسمون بهشون لزوماً از بین نره...
دوست داشتن یعنی بلد باشی بیچشم داشت، بدون سود و منفعت، توی لحظههای خوب و بد کنارشون بمونی و خودشون رو ( نه منافعی که برات دارن) دوست داشته باشی...
قشنگیه یه رابطه و ماندگاریش به دوطرفه بودنشه؛ نه اینکه همیشه یکی بمونه و یکی فقط موندنِ اون رو بدیهی بدونه... اصرار و نگرانه رفتنش باشه.
برای من، دوستداشتنیترین ویژگی یه آدم اینه که خود واقعیش باشه... حتی اگه پر از تروما، زخم، ضعف یا اگه یه وقتایی صداقتی در رفتار و گفتارش با خودش و دیگران نباشه؛ تعادل و کنترل احساس، اجازه نده دیگران شخصیتش رو شکل بدن یا برای زندگی و تصمیمهاش تعیین تکلیف کنن... مستقل در فکر و عمل باشه.
من میتونم از کسی که صداقت نداره و یا حرفایی که نباید ازش میشنیدم رنجیده باشم اما در عین حال، هنوز دوستش داشته باشم، دلتنگش بشم و اجازه ندم کسی حرفشو بزنه.
" چون علاقهم به معنی تأیید رفتارهای آدما نیست؛ همونطور که دیدنِ تناقضها و ضعفهاشون هم لزوماً باعث نمیشه که دیگه دوستشون نداشته باشم."
شاید اعتماد آسیب ببینه، دلگیر بشم، اما احساسی که از ته دل شکل گرفته، بهسادگی با دلخوری هایی که میشه با توضیح دادن نادیده گرفت از بین نمیره... حس دوست داشتنم قوی، محکم و ماندگاره.
اینکه بین آدما دوستداشتن بود، علاقه بود، اعتماد بود، احترام بود، همه چیز خوب بود امااااا یهو تغییری بوجود اومد...
این تغییر میتونه بهخاطر ورود شخص جدیدی به زندگیش باشه، تحت تاثیر قرار گرفتن، محدود شدن، کنترل شدن یا تغییر در مواضع و نگاهشون به هم با بدبینی و بدگویی تغییر کرده... هرچند به اشتباه، یا سوءتفاهم و غلط باشه.
دیگه دوست نداره و احترامی برات قائل نیست... باهات بد شده... و باید دل بکنی اما سخته... چرا برای یکی خیلی سخته و برای دیگری راحت؟
چون گاهی نمیخوایم بپذیریم آدمی که دوستش داشتیم، تغییر کرده و دیگه اون آدم سابق نیست...
اینکه هنوز به خاطرات خوب، به محبتهاش و به اون چیزهایی که باعث شد در ذهنمون قشنگ بشینه به تصویر قشنگش و برگشتنِ همون آدم دل بستیم؛ به این امید که دوباره مثل قبل دوستمون داشته باشه و رابطمون خوب بشه و... انگار مغز نمیخواد تغییر و بد شدن اون آدم رو بپذیره.
آدمی که بهمون خوبی میکنه، بهمون آرامش میده؛ اما آدمی که تغییر کرده و بهمون بدی میکنه، گاهی ما رو درگیرِ اثبات ارزشمون به خودش میکنه؛ درگیرِ اینکه چقدر براش از خودمون مایه گذاشتیم و چقدر نادیدهمون گرفت.
ذهنمون درگیره "چراهایی" میشه که باید توضیح میداد اما نداد و غافلگیر از این همه تغییر شده... از سرد شدن و طرد شدن بی دلیل... نادیده گرفتن و دریغ از یه خداحافظی خوب و با احترام.