مدتهاست که دیگر سینمای ایران را نگاه نمیکنیم،فقط تیزرهایشان را میبینیم.
خیلیوقتها با خودم میگویم ای کاش آن فیلم اصلا دیده نمیشد...
سینما برای کودکی که رها شده، مشقت است.
روزیکه میخواستند از خانه سینما بیرونم کنند، خیلی ناراحت شدم...
فقط میخواستند که ما آنجا باشیم و بگوییم: «کیارستمی به خانه دوست رسید»!
واقعاً اگر میدانستم این حرفه اینهمه رنج و حقارت دارد، هیچوقت در «خانه دوست کجاست؟» بازی نمیکردم و سعی میکردم مثل بقیه بچهمحلهایم یک آدم رها باشم تا بتوانم با شادی زندگی کنم.