پس از کش و قوسهای فراوان گویا تصمیم گرفتم اولین مطلبم را در ویرگول دوست داشتنی بنویسم. راست و پوست کنده بگم که انگار سی سالگی جوهر تازهای به وجودم داد که این چنین مجبورم کرد دست به قلم ببرم و اندکی از درک و تجربه(اگر اسمش را بشه گذاشت) این روزها بنویسم. امیدوارم راهگشایی برای حالِ امروز ِ شمایی که این متن رو میخونی بشه تا دست به قلم بشی و از دنیای خاص و متمایز درونت برای من هم بنویسی.
مینویسم برای آغاز دهه چهارم زندگی
برای اندوه و شادی
برای غم و سرور
و برای تمامی آنچه بر من گذشت و میگذرد و "عبور" خواهند کرد. بسیار متحیرم از اینکه با یقین نسبتا بالایی میتوانم بگویم هر اتفاق خوب و پیشامد ناگواری در گذرانِ زندگی تغییر میکند. هیچ چیز دراین دنیا پایدار نیست و نخواهد ماند و همین "ناپایداری" زندگی را "قابل تحمل" میکند. لازم میدانم با ذکر یک تشابه این ناپایداری را تصویر کنم. فرض کنید زندگی شما، جاده منحصر به فرد شماست. از راهی که شما آمدید و تجاربی که در این جاده سر راهتان قرار گرفته است و عملکردتان برای عبور ازین دست اندازها و شیبهای احتمالی، میتواند از شما ماشینی بسازد که در گذر جاده به بالندگی میرسید. آدمها و پیشامدها شبیه چالههای مسیرند که خواه ناخواه با هر کدام به نوعی روبرو میشوید ادامه میدهید."خوشبختی" ایستگاههای بین راهند که گاهی در حد چشم برهم زدنی از آن گذر خواهیم کرد و گاهی مکثی دلنشین برای آن خواهیم داشت. اما، مهمترین بخش این داستان بنزین یا همان خوراک برای حرکتِ ماشین شماست. برای حرکت کردن، گذراندن و تجربهسازی، تو به بنزینی نیاز داری که نجاتت دهد. محرّکی که در دلِ جاده شب اگر لازمش داری و در برف و بوران و پیچهای ناجوانمرد، حرکات تو راه تاب بیاورد. توقفِ عذاب آور را چی؟ حتما میشناسید. در واقع همان زمانیست که تو "نمیتوانی" حرکت کنی. درست وقتی که ایستگاه خوشبختی که از آن هم باید عبور کنی، مقابل دیدگان توست ولی بنزین تمام کردی! میدانی که باید بروی حتی اگر به معنای واقعی کلمه "پنچر" باشی اما بنزین کافی و با کیفیت نداری و رنج توقف را کاملا میچشی.
مهم نیست چندساله هستیم مهم درک و مواجهه با این موضوع است که برای من در سی سالگی بنزینهای باقی از بیست سالگی دیگر دردی را دوا نمیکند. دقیقا ازآن دست تجربهها که یکهو توی بغلت میاندازند و مات و مبهوت نظارهش میکنی.
این بار اما برای حرکت، بنزین جدید لازم است(اکتان بالا! ) و خلاف همیشه که منشآ سوختگیری چیزی بیرون از من بود اینبار در وجود من است که یک چیز ِجدید میجوشد و میجوشد و مخزن مرا سیراب میکند.
تمامِ آن ایستگاهها، چالهها، تصادفات و اتفاقات پیشبینی نشده اگر به تو سوخت کافی ندهد تو از حرکت باز میمانی. آنچه که بعد از هر حادثه(خوب یا بد) نیاز داری درنگ ِ مقدسیست که لازم است بزنی کنار بگذاری مابقی آدمها سوار بر ماشینهایشان رد شوند، شب ها روز و روزها شب شوند و برای تو انداره تکیه دادن به پشتی صندلی بگذرد.
امیدوارم در هر کجای جاده زندگی که هستی به اندازه نفس کشیدنی به خودت بیای، بچرخی، اطرافت رو ببینی و درنهایت با "صلح درون" یا هر اسم دیگری به عنوان بنزین، به گذران راه منحصر به فردت بپردازی.
این حلقه گمشده زندگی من بود که در سی سالگی کشفش کردم. لمسی هرچند دیر اما عمیق!
#سی_سالگی #خودشناسی #روانشناسی #زندگی #عشق