سیزده سال آزگار است که هر روز جعبه پاندورا را برداشته و امیدوارانه به کافه نادری می‌روم!...هرروز تا ساعت سیزده، پشت سیزدهمین میز به انتظار می‌نشینم!...منتظر مردی هستم با چشمانی به تاریکی شب و موهای رقصان؛ بسان رقص کرم‌ها در آب!
در سال سیزدهم انتظارم درحالی که جعبه‌ی پاندورا در آغوشم بود و به امیدِ داخل آن زل زده بودم، رأس ساعت سیزده در کافه گشوده شد! با تمام اشتیاق چشم دوختم به در!...مطمئن بودم که این بار دیگر خودش است اما باز هم او نبود!...به جای او مردی وارد شد که پروانه های آبی به دور سرش می‌رقصیدند!
دیگر ناامید شدم!...خسته از انتظار، جعبه را روی میز گذاشتم و بدون آن که نگاهی به صورت آن مرد بیندازم، از کافه خارج شدم!...از آن روز به بعد دیگر به کافه نرفتم اما هرروز از کنارش رد می‌شدم و مردی را می‌دیدم که جعبه‌ی پاندورا به آغوش، پشت میز سیزدهم نشسته است؛ مردی با رقص پروانه های آبی به دور سرش!
✍?نازنین عباسی
