
این قصه حکایت مردیست که دو معشوق دارد!
در کنار عاشقانههایش با محبوب زیبارو، عشق به وطن نیز در قلبش لانه کرده است. عاشقی حریص که هر دو معشوق را با هم میخواهد!
با وجود این زمزمه که «نمیشود هم خدا را خواست، هم خرما را» این مرد امیدوار بود که آخر قصه، هر دو معشوق را خواهد داشت. امید داشت عاشقانههایش را با آن زیبارو، در سرزمین خود،در بهشت خود، خلق کند!
دلش میخواست به عاشقانههایش در سرزمینی که عاشقش است، معنا ببخشد.
غافل از آن که درختها آفت زده و دیگر شکوفهی بهار نارنجی نبود که تاجی ساخته و به بهانهی آن، لبخند بر لبان معشوق بنشاند!
آفت درختان، تمام باغ را به خاکستر نشاند. مرد قصه نیز، هم از لبخند معشوق دور افتاد و هم از سرزمین عاشقانههایش رانده شد!
یکی به تنهایی راهی غربت شده و دیگری در خاکش،میان میلیونها آشنا، غریبانه زندگی میکند!
این آفت را نارنجهای کرم خورده و علفهای هرز باغ کال پرست، به جان درختان انداخته بودند!
افسوس که دیر فهمیدند و نارنجهای رسیده و چیده نشده، از درخت افتادند؛ آن هم به جرم هم جواری با نارنجهای کرم خورده!
اگر از همان اول نارنجهای کرم خورده را میچیدند، یا نه... آسانتر از آن، اولین درخت آفت زده را قطع میکردند، کار به نابودی باغ نمیکشید اما در سرزمینی که سکوت را میپرستند و مهر سکوت بر قیل و قال کلاغها میکوبند، چه میتوان کرد؟!
بعد از نابودی باغ، مرد قصه و یارانش ماهیانی بودند با حسرت رقصیدن که نمیدانستند چگونه حقیقت را برای خرچنگهای مردابی که غرق در مرداب خیال خود بودند، توضیح دهند!
حال مرد عاشق قصهی ما، دور از سرزمین عاشقانههایش در دنیایی زندگی میکند که خورشید آن، از مغرب طلوع میکند!
اتاقش را پر کرده از تاج شکوفههای بهار نارنجی که با حسرت لبخند معشوق ساخته شدهاند.
و محبوبش در سرزمین عاشقانههایشان، رو به دریا در دنیای دیروزش غرق شده و تنها آرزویش، بازگشت به دوران جوانیست!
پ.ن: برخی جملات تغییر یافتهی متن آهنگهای «ماهی زلال پرست» از حبیب و «نوستالژی» از گوگوش و ابی هستن.
«پایان»