هیجده سال میگذره از زمانی که ریچارد هریس روی صفحه سینما خاموش کن رو از جیبش در آورد و گوی‌های نورانی را از چراغ‌های خیابان جدا کرد سال 2001 بود که دامبلدور دوست داشتنی و شکست ناپذیر با اون ریش و موی بلند نقره‌ای رنگ تبدیل شد به پیرمردی با صورت چروکیده و صدایی نچندان قوی. هیجده سال پیش بود که برای اولین بار تصورات ذهنی من به صورت تصویر در اومده بود و چه تصویر نا برابری بود!
یادمه فیلم رو برای اولین بار روی مانیتور 15 اینچی فلتی که تازه خریده بودم دیدم و برای بار دوم روی تلویزیون اندکی بزرگتر سمعی بصری دبیرستان و هر بار بیشتر نا امید شدم حالا بعد از این همه سال کودکانی که او روز به دنیا اومدن به دنبال انتخاب رشته دانشگاه هستند و من به این نتیجه رسیدم که شاید نمی‌شد از سازندگان هری پاتر انتظار بیشتری داشت.
به هر حال به تصویر کشیدن تصورات یک نوجوان 15 ساله خیلی سخت‌تر از اون چیزیه که به نظر می‌رسه.
