
شنیدین دیگه؟تهش فقط خودتی . فقط خودتی که میتونی به داد خودت برسی . فقط خودتی که میتونی دست خودتو بگیری و بلند شی . درسته . متاسفانه کاملا درسته . ولی چرا؟ مگه بنی آدم اعضای یکدیگر نبودن؟مگه ز یک گوهر نبودن؟پس چرا وقتی نیاز داریم ، وقتی ناراحتیم ، وقتی حالمون خوب نیست یا وقتی خسته ایم کسی نیست؟کسی نیست که حالمون و خوب کنه؟یا بگه بلند شو جمع کن خودتو؟واقعا چرا؟
توی دبیرستان ،سالای کنکور مدیرمون همیشه میگفت خودتونو خیلی درگیر دوستیا نکنین . انقدر زمان و فکر و انرژیتونو نذارین پای این چیزا . تهش خودتون میمونین . تهش اگه خراب کردین یا هر اتفاقی افتاد کسی نمیاد بگه "ایول!دمت گرم که به خاطر من از همه چیت گذشتی ، از کنکور و آیندت زدی(البته بماند که صرفا کنکور آینده کسیو تعیین نمیکنه ) حالا اشکال نداره بیا خودم شاغلت میکنم ، دکترت میکنم ، مهندست میکنم . ولی من سخت پافشاری میکردم که "نه! این یارو صرفا به خاطر اینکه رتبه دانش آموزای مدرسش خوب بشه و در نهایت اسم مدرسش بیفته سر زبونا این حرفارو میزنه . وگرنه مگه میشه دوستی ها نمونن . مگه میشه تهش خودت تنهایی به داد خودت برسی و کسی دست دراز نکنه؟ هه! فک کرده ما ساده ایم و حرفاشو قبول میکنیم!"
گذشت... گذشت و هر چی بزرگتر شدم مشکلات و ناراحتیامم باهام قد کشیدن . یهو به خودم اومدم دیدم الان وسط یه ناراحتی بزرگم ، درست تو جایی قرار دارم که باید یه نفر به عنوان دوست کنارم باشه ، دستمو بگیره ، بگه اشکال نداره، بگه میگذره ، بگه من کنارتم . ولی نبود... به خودم اومدم دیدم خودمم که داره این حرفارو بهم میزنه ، خودمم که دارم تو بغلش گریه میکنم ، دستم تو دست خودمه . دیدی چی شد؟! نمیخواستم باور کنم . یعنی واقعا راست میگفت؟یعنی واقعا انقد همه چی مزخرفه؟ جدی جدی انقد آدما تهش بی تفاوتن؟

باز هم گذشت... یه روز دیدم یکی از دوستام داره میگه "من وقتی فلان اتفاق افتاده بود کسی کنارم نبود . خودم دیگه دست به کار شدم و تونستم به روال عادی برگردم." به خودم گفتم "عه!پس تو کجا بودی که دوستت تنها مونده بوده؟؟" واقعا کجا بودم؟ خیلی فکر کردم . من بودم ! ولی تا جایی که میتونستم ، تا جایی که وقت داشتم ، تا جایی که تاثیر داشتم ، تا جایی که خودمم درگیر مشکلاتم نبودم ، تا جایی که...
آره..دیدی؟من بودم ولی نبودم!! خب الان یعنی چی؟ یعنی اینکه من یا هر کس دیگه ای از روی بد بودنش نیست که نیست ، به خاطر بی معرفتیش نیست که نیست ، به خاطر اینه که هرکسی زندگی خودشو داره . هر شخصی درگیریای خودشو داره ، مشکلات خودشو داره . آدما بی تفاوت نیستن ، آدما آدمن! مسئولیتای خاص خودشونو دارن . پس نباید توقع داشته باشیم . چون حتی اگر هم بقیه حتی خودشون رو بکشن که ما مثلا یه کاری رو انجام بدیم یا خودمون رو جمع کنیم ، تا خود ما اون چیزو نخوایم تا خودمون به اون باور نرسیم اون اتفاق نمیفته . اصلا بعضی وقتا واقعا بقیه کاری از دستشون بر نمیاد . نمیدونن باید چیکار کنن برای حال خوبت . حتی اگه کلی کار هم انجام بدن که از نظر خودشون باعث بهبود روحیه میشه بازم ممکنه ما ناراحت باشیم و رومون تاثیری نداشته باشه .
پس قطعا باید تهش خودمون بمونیم و خودمون . چون دیگه کاری از دست کسی ساخته نیست . باید اون کسی که دستمونو میگیره خودمون باشه . مگه کی بهتر از خودمون ما رو میشناسه؟ ما رو میفهمه؟ مارو دوست داره؟ خودتونو دوست ندارین؟! اشتباه خیلی بزرگی میکنین ! باید خودتو دوست داشته باشین . میدونین چرا؟ چون تهش خودتی که برای خودت میمونی :))