سمت هرکاری میرم حس میکنم دیره
دیر رسیدم
دیر اومدم
حس میکنم هرکاری میکنم اشتباهیه
حسم بده
حالم بده
میخوام چشامو ببندم
و دکمه ی نکست رو بزنم
نمیدونم منتظر چیم
یا قراره سمت چی برم
فقط میخوام بگذره
دوباره بیکار شدم
دوباره سرم خلوت شده و
میخوام از دست خودم خلاص شم
چجوری، ب کجا، با کی
رابطم با ادما خوب شده بود تا اینکه حس کردم من ن مثل یسری ادمای اطرافم کاریزماتیکم ن سرم ب تنم می ارزه ک کسی بخواد باهام دوست شه یا دوست بمونه
بعد از اینکه سعی کردم خودم باشم و خود واقعیمو با خود بیرونیم یکی کنم همون یدونه ویژگی مثبتم ک خوب مشورت دادن و درک کردن بود از بین رفت
انگار هرچی افتضاحه رو اوردم سطح
نمیدونم چی بگم
نمیدونم چقد حرف بزنم
یا حتی میدونم باید با چ صدایی حرف بزنم اما نمیتونم
توی عمل، تفکر و همچی کلاپس کردم
مغزم پانچ شده
باز اون حس فاکینگ دوری گزینی توم فعال شده
میخوام برم ی گوشه تا بقیه نفهمن چ ادم مزخرفیم
و هروقت ک خوب شدم دوباره برگردم
همش تحت فشارم انگار
میخوام نرس خوبی باشم
اما اینقد اطلاعات باید یاد بگیرم ک ترجیح میدم اصن سمتش نرم
یا اینکه اینقد بقیه اطلاعات دارن ک ناامید میشم و سمتش نمیرم
تریگر هایی ک میتونن باعث حرکتای مثبت شن توی من دارن ی سیاهچاله میسازن هرکدومشون تا منو تو خودشون فرو ببرن
اعصاب شخمی، حال خراب
و ی عالمه تارگت ک از دور میشه دیدشون اما راهی ب سمتشون نیست
و دستی ک ب سمتشون دراز میشه و پایی ک ب سمتش نمیره
و تمایل های متغییر از جنس موفقیت و محبت یا جنسی و دراگ ک باهم در تعارضن
انگار این بازه از زمان همون قسمتیه ک نمیشه هیچ کاری توش کرد. عین دوره ی نوجوونی ک نه تو مغازه ی بچگونه برات لباس پیدا میشه نه تو مغازه بزرگونه
باید صبرکنی تا وقتش برسه
یخورده تحمل کن
و اروم قدم بردار
برام تاتی تاتی کن
اما قدم بردار
زمانی ک وقتش برسه ارزش این کار الانو میفهمی